12/6/14

മാ നിഷാദ! (ഒരു സ്കൂൾ കലോത്സവത്തിന്റെ ഓർമയ്ക്ക്)

സംസ്ഥാനത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ ഉപജില്ലാ സ്കൂൾ കലോത്സവം നടക്കുകയാണല്ലോ. ഉപജില്ലാ കലോത്സവവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് രസകരമായൊരു ഓർമ പങ്കുവെക്കട്ടെ. 
അന്ന് ഞാൻ എട്ടാം ക്ലാസ്സിലാണ്. പല്ലന കുമാരകോടി സ്കൂളിലായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ഉപജില്ലാ കലോത്സവം. മംഗലം സ്കൂളിൽ നിന്നുള്ള ഒരു വലിയ സംഘത്തോടൊപ്പം ഞാനും പോയിരുന്നു. ഫാൻസി ഡ്രസ്സ് മത്സരത്തിന് മാറ്റുരയ്ക്കാൻ. സ്കൂളിനു തെക്കുഭാഗത്തു താമസിക്കുന്ന, മംഗലം സ്കൂളിലെ സീനിയർ അധ്യാപകരിൽ ഒരാളായ കരുണാകരൻ സാറിന്റെ വീട്ടിലായിരുന്നു താമസവും അവസാന റിഹേഴ്സലും ഒക്കെ. ഫാൻസി ഡ്രസ്സിന് എനിക്ക് വേടന്റെ വേഷമായിരുന്നു കെട്ടേണ്ടിയിരുന്നത്. ഇണപ്രാവുകളിലൊന്നിനെ ഉന്നം വെക്കുന്ന വേടനായ വാത്മീകി. ഫക്രുദ്ദീൻ സാറിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് രണ്ട് പ്രാവുകളെ തരാമെന്ന് ഏറ്റിരുന്നെങ്കിലും അവസാന നിമിഷം അവർ കാലു മാറിക്കളഞ്ഞു. യഥാർഥത്തിൽ തന്നെ ഞാൻ അവയെ അമ്പെയ്തു കൊല്ലുമോ എന്ന് അവർ സംശയിച്ചിരുന്നിരിക്കണം.
എന്റെ വിഷമം കണ്ട് ഉമ്മാ ചോദിച്ചു: "
പ്രാവുകൾക്ക് പകരം കോഴി ആയാൽ കുഴപ്പമുണ്ടോടാ? നമ്മുടെ മുട്ടയിടാതെ നിക്കുന്ന പുള്ളിക്കോഴിയേം ആ പൂവനേം നീ കൊണ്ടുപൊയ്ക്കോ.."
"ഉമ്മാ ഒന്നു പൊയ്ക്കേ അവിടുന്ന്"- എന്റെ സങ്കടം ദേഷ്യമായി.
ഒടുവിൽ കണക്ക് പഠിപ്പിക്കുന്ന ഷരീഫ് സാറ് പറഞ്ഞു: "നീ ഒരു കാര്യം ചെയ്യ്. പ്രാവുകളില്ലാതെ തന്നെ പ്രാവുകളുണ്ട് എന്ന ഭാവത്തിൽ അമ്പെയ്യ്".
"അതെങ്ങനെയാ ആ ഫാവം?" - എന്റെ കുഞ്ഞു ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് നിഷ്കളങ്കമായൊരു സംശയം ഒഴുകിവന്നു.
സാറ് എന്നെ രൂക്ഷമായിട്ടൊന്നു നോക്കി. ചോദ്യം നിഷ്കളങ്കമാണെന്ന് ബോധ്യപ്പെട്ട ശേഷം സാറ് ഒരു കാട്ടായം കാണിച്ചു തന്നു. ഞാൻ ഓർക്കുന്നു. കർണ്ണം ചളുങ്ങിയ ഒരു വിഷമഭുജത്രികോണം പോലെയിരുന്നു അത്.
ഒടുക്കം പ്രാവുകളില്ലാതെ പ്രാവുകൾ ഉണ്ടെന്ന 'വ്യാജേന' അമ്പെയ്യാൻ തീരുമാനമായി.
ഫാൻസി ഡ്രസ്സ് മത്സരം കൃത്യം 8 മണിക്ക് (രാത്രി) തന്നെ ആരംഭിക്കുമെന്ന് അറിയിപ്പ് വന്നു.
"ആ വേടനെവിടെ? അവനൊരുങ്ങുന്നില്ലേ?" പുറത്തു നിന്ന് കരുണാകരൻ സാറിന്റെ ചോദ്യം.
ഒരുങ്ങാനോ? ദേഹത്തു മുഴുവൻ കരിവാരിത്തേക്കുന്നതിനെയാണോ സാറ് 'ഒരുക്കം' എന്നു പറഞ്ഞത്? പറഞ്ഞപോലെ കരി എവിടെ? സാറിന്റെ മകൾ സഹായിച്ചു. അടുക്കളയിൽ പോയി ചീനച്ചട്ടി എടുത്തുകൊണ്ടു വന്ന് എന്റെ മുന്നിൽ കമിഴ്ത്തിവെച്ചു. എന്നിട്ട് സാറിനോടൊരു ചോദ്യം: "
ഈ വെള്ളാരം കല്ലുപോലെയിരിക്കുന്ന ചെറുക്കനെ കറുപ്പിക്കാൻ ഈ ഒരു ചട്ടി മതിയാകുമോ അച്ഛാ?"
ഹെവടെ! എന്നെ വേടനാക്കുക എന്നത് മേക്കപ്പ് മാന് വലിയ വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു. (സത്യായിട്ടും പണ്ട് ഞാൻ വെളുത്തിട്ടായിരുന്നു. വേണമെങ്കിൽ പഴയ ഫോട്ടോ കാണിച്ചു തരാം..) 1798 മുതൽ അപ്പം ചുട്ടതിന്റെ കരി ആ ചീനച്ചട്ടിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നിട്ടും അയല്പക്കത്തു നിന്ന് ഒണക്കമീന്റെ മണമുള്ള മറ്റൊരു ചട്ടികൂടി വന്നു. ചീനച്ചട്ടിയുടെ കരിയെന്നു പറഞ്ഞാൽ സാധാരണ കരിയൊന്നുമല്ല. ഞാൻ മെഴുമെഴാ കറുത്തു. കണ്ണിന്റെ വെള്ള മാത്രമാണ് ഇപ്പോൾ വെളുത്തുകാണുന്നത്. കണ്ണാടിയിൽ പോയി നോക്കി. എനിക്ക് ആദ്യം ആളിനെ മനസ്സിലായില്ല. "ഇങ്ങനെയൊക്കെയുള്ള വേടന്മാർ അക്കാലത്തൊക്കെ ജീവിച്ചിരുന്നിരുന്നോ?" എന്ന് എനിക്കുതന്നെ അത്ഭുതം. ആ മേക്കപ്പ്മാൻ പുല്ലൻ ഉടുത്തിരുന്ന നിക്കർ ഉൾപ്പടെ കറുപ്പിച്ചുകളഞ്ഞു. ശേഷം വീട്ടുമുറ്റത്തെ അലങ്കാരച്ചെടികളിൽ ഒന്നിന്റെ നീളമുള്ള ഇലകൾ പറിച്ച് ഒരു കയറിൽ കൊരുത്ത് അരക്ക് ചുറ്റും കെട്ടിത്തന്നു. അമ്പുകളും ആവനാഴിയും വില്ലും ഞാൻ കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെ ഏഴര ആയപ്പോഴേ വേടൻ റെഡി.
സമയം എട്ടായി. നാടകം തീർന്നിട്ടില്ല. ഞാൻ പോയി നോക്കി. എന്റെ ജ്യേഷ്ഠനും കൂട്ടുകാരനും സ്കൂൾ ഫെസ്റ്റിന് അവതരിപ്പിച്ച, സമ്മാനം നേടാതെ വിവാദമായ നാടകം "ഒരു നാലം കിടക്കാരന്റെ മരണം" ഇപ്പോൾ അവിടെ മറ്റൊരു സ്കൂളിലെ കുട്ടികൾ കളിക്കുന്നു. ഫാൻസി ഡ്രസ്സ് ഇനിയും ഒന്നരമണിക്കൂർ വൈകുമെന്ന് അറിയിപ്പ് കിട്ടി. എനിക്ക് വിശക്കാൻ തുടങ്ങി. ഏഴുമണി മുതൽ കരിയും തേച്ച് നിൽക്കുകയാണ്. സംഘത്തിലെ മറ്റുള്ളവർ കാന്റീനിൽ പോയി ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ചായയും പരിപ്പുവടയും കേക്കുമൊക്കെ തട്ടുന്നുണ്ട്. ഈ കോലത്തിൽ ഞാൻ എങ്ങനെ പോകും? "അതുസാരമില്ല. നീ ആ അമ്പും വില്ലും കുന്ത്രാണ്ടോം ഒക്കെ അവിടെ വെച്ചിട്ട് പോയി വല്ലതും കഴിച്ചിട്ട് വാ.. ബാക്കിയുള്ളവരെല്ലാം അത്താഴം കഴിച്ചു." കരുണാകരൻ സാർ പറഞ്ഞു. ഞാൻ ഉച്ചയ്ക്ക് എന്തോ ഒന്നു തിന്നതാണ്. ഇനി വല്ലതും കഴിച്ചിട്ടു തന്നെ കാര്യം.
വിശപ്പ് എന്നെ കാന്റീനിലേക്ക് വഴിനടത്തി. അവിടെ ചെന്നപ്പോഴുണ്ട് ഭയങ്കര തിരക്ക്. എന്നെ കണ്ട് ആളുകൾ ചെകുത്താൻ കുരിശുകണ്ടപോലെ അകന്നു പോകുന്നു. "ഇതെന്തിന്റെ കുഞ്ഞാണിത്?" എന്ന ഭാവത്തിൽ ആളുകൾ എന്നെ നോക്കുന്നു. അവരൊക്കെ എന്നെ മുട്ടാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. എന്നിട്ടും ഒരു വെള്ള ജൂബ്ബാക്കാരന്റെ ചുമലിൽ ചെന്ന് ഞാനൊന്ന് അറിയാതെ ചേടി. അവന്റെ ഒരു ഭാഗത്ത് കറുത്ത നിറത്തിൽ ശ്രീലങ്കയുടെ ഭൂപടം രൂപം കൊണ്ടു. അവന് ഈ യൂണീഫോമിൽ സമൂഹഗാനം പാടാനുള്ളതാണ്. അവൻ എന്റെ ഗൽത്തായ്ക്ക് പിടിക്കാൻ വന്നു. കയ്യിലും കരിപറ്റുമല്ലോ എന്നോർത്ത് കുറേ തന്തയ്ക്ക് വിളിച്ച് കലിപ്പുതീർത്തു. അങ്ങ് വീട്ടിൽ, ബാപ്പ എട്ടുമണി റേഡിയോ നാടകം കേൾക്കുന്നതിനിടെ ഒൻപത് പ്രാവശ്യം തുമ്മി.
ഫുഡ് കൗണ്ടറിലേക്ക് അടുക്കാൻ വയ്യ. തിരക്കുകൂട്ടുന്നതെല്ലാം വലിയ വലിയ ആളുകളാണ്. ഒപ്പനയിലെ മണവാളന്മാർ, ഷുജാഇകളായ അവന്റെ തോഴന്മാർ, മണവാട്ടികളും തോഴിമാരും, പക്ഷിശാസ്ത്രം പറയുന്ന സുന്ദരികളായ നാടോടികൾ, കൈനോട്ടക്കാർ, മോഹിനികളായ മോഹിനിയാട്ടക്കാർ, വലിയ വലിയ രാജാക്കന്മാർ, പടക്കൻ പടച്ചട്ടകളിട്ട ബാന്റുമേളക്കാർ, മാർഗം കളിക്കാരായ നല്ല നല്ല നസ്രാണിപ്പെങ്കൊച്ചുങ്ങൾ എന്നുവേണ്ട കാഴ്ചക്കാരുടെ മനം മയക്കുന്ന പലപല വേഷക്കാർ അവിടെ തിരക്കുകൂട്ടുന്നു. ഇവരുടെ ഇടയിലേക്ക് ഞാൻ എങ്ങനെ ചെല്ലും? അധകൃതനായ കറുത്ത വേടൻ. കണ്ണാടിയിൽ തെളിഞ്ഞ രൂപം ഓർത്ത് ഞാൻ വിഷണ്ണനായി. ഫാൻസി ഡ്രസ്സിന് ഈ വിഷയം വേണ്ടിയിരുന്നില്ല. ടിപ്പു സുൽത്താനോ മറ്റോ മതിയായിരുന്നു. അങ്ങനെയായിരുന്നെങ്കിൽ "അണ്ണാ ഒരൂണ്.. കൂടെ രണ്ട് അയല പൊരിച്ചതും" എന്ന് ധൈര്യത്തെ ചെന്ന് പറയാമായിരുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ സ്കൂളിൽ സമ്മാനം നേടിയ ആ ഭാഗവതരുടെ വേഷം ആയാലും മതിയായിരുന്നു.
ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചിന്തിച്ച് കൗണ്ടറിലെ തിരക്കൊഴിയുന്നതു കാത്ത് അവിടെ ഒഴിവു വന്ന ഒരു ബഞ്ചിൽ തളർന്നിരുന്നു.. അടുത്തിരുന്ന് വെട്ടി വിഴുങ്ങുന്ന ഒരു 'മഹർഷി' എന്നെ ഒരു മുഷിപ്പൻ നോട്ടം നോക്കി. "അധികം നോക്കണ്ട! നിന്നേക്കാൾ വലിയ മഹർഷികളെ കണ്ട വാൽമീകിയടാ തെണ്ടീ ഞാൻ.." എന്ന് ഞാൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. ഉടനേ ഒരു തൊഴിലാളി വന്ന് അവൻ വേസ്റ്റ് തുടയ്ക്കുന്ന തുണി കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് എന്നെ അവിടുന്നു പൊക്കി. അടിമുടി ഒന്നു നോക്കി. അവിടെയൊക്കെ കരിയാക്കിയതിനു വഴക്കു പറഞ്ഞു. ഞാൻ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ ചന്തി അമർന്ന ഭാഗത്ത് എട്ടാം ക്ലാസ്സിലെ ബയോളജി പുസ്തകത്തിൽ കണ്ട അമരവിത്തിന്റെ ആകൃതിയുള്ള വൃക്കകളുടെ ചിത്രം പോലെ ഒന്ന് പ്രിന്റ് ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നു.
"അണ്ണാ, എന്റെ പരിപാടി ഇപ്പോൾ തുടങ്ങും. വിശന്നിട്ടും വയ്യ. എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒരു ടോക്കൺ എടുത്തു താ"- ഞാൻ അധകൃതന് യോജിച്ച താഴ്മയായ ഭാഷയിൽ അയാളോടു പറഞ്ഞു.
"അത്താഴത്തിനുള്ള ടോക്കൺ ഇപ്പോൾ കിട്ടത്തില്ല. ഇവിടുത്തെ തിരക്കു കണ്ടല്ലോ.. തൽക്കാലം ചായയും കടിയും കഴിക്ക്. പിന്നെ തിരക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ട് വാ" അയാൾക്ക് എന്നെ അവിടെയിരുത്തി ഊട്ടുവാൻ താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. ബഞ്ചിലെ വൃക്കയുടെ പടം അയാളുടെ മസ്തിഷ്കത്തിൽ ഉണ്ട്. ഒടുവിൽ ചായയും രണ്ട് പരിപ്പുവടയും വാങ്ങിക്കഴിച്ച് തൽക്കാലം വിശപ്പടക്കി.
ഫാൻസി ഡ്രസ്സ് മത്സരം പിന്നെയും താമസിച്ചു. 8.30നു തുടങ്ങുമെന്നു പറഞ്ഞ മത്സരം തുടങ്ങിയപ്പോൾ 2.30 ആയി. നാടകത്തിനും ഫാൻസി ഡ്രസ്സിനും ഇടയിൽ മറ്റേതോ ഒരു ഐറ്റം കയറ്റി പോലും! വിശപ്പ് പിന്നെയും ആക്രമിച്ച് തുടങ്ങി. കൂട്ടിന് ഉറക്കവും. ഇന്നെങ്ങാനുമായിരുന്നു ഈ അവസ്ഥയെങ്കിൽ ഇതിന്റെ സംഘാടകനെ ഞാൻ എന്നേ അമ്പെയ്തു കൊന്നേനെ. . ഷരീഫ് സാർ ആണ് ചെസ്റ്റ് നമ്പർ അനൗൺസ് ചെയ്യുന്നത്. എന്റെ ഊഴവും കാത്ത് ഉറക്കം തൂങ്ങി ഞാൻ സ്റ്റേജിന്റെ പിന്നിൽ അമ്പും വില്ലും കുത്തിപ്പിടിച്ചിരിക്കുകയാണ്. "ചെസ്റ്റ് നമ്പർ ഫോർ... ഫസ്റ്റ് കാൾ.. സെക്കന്റ് കാൾ... ആന്റ് ഫൈനൽ കാൾ.." കർട്ടൻ പൊങ്ങി.
വാൽമീകി ഉറക്കം തൂങ്ങി ആടി ആടി സ്റ്റേജിലേക്ക് ചെന്നു. ഒരു സ്റ്റേഷൻ കിട്ടുന്നില്ല. മുന്നിൽ മാർക്കിടാനിരിക്കുന്ന സാറന്മാരെ വാത്മീകി കണ്ടു. തുടർന്നങ്ങോട്ട് നിറഞ്ഞുകവിഞ്ഞ പുരുഷാരത്തെയും കണ്ടു. സ്റ്റേജിന്റെ ഉള്ളിൽ ഇടതു വശത്ത് അനൗൺസ് ചെയ്യാനിരിക്കുന്ന ഷെരീഫ് സാറിനെ കണ്ടതോടെയാണ് കർണ്ണം ചളുങ്ങിയ വിഷമഭുജ ത്രികോണത്തിന്റെ കാര്യം ഓർമവന്നത്. ആവനാഴിയിൽ നിന്ന് ഒരു അമ്പ് വലിച്ചൂരിയെടുത്തു. ക്രൗഞ്ച മിഥുനങ്ങളെ മുകളിൽ കണ്ടു. അമ്പ് ഞാണിൽ വലിഞ്ഞുമുറുകി. കുറച്ചുകൂടി ഭാവം മുഖത്തു വരുത്തി. അമ്പ് കുറച്ചുകൂടി വലിച്ചു മുറുക്കി. വിട്ടു. ഇപ്പോൾ നിങ്ങളൊരു ഞാണൊലി കേട്ടോ? മുറുക്കം കൂടിയിട്ട് ഞാൺ പൊട്ടിപ്പോയതാണ്. വില്ല് നിവർന്ന് വടിപോലെ കയ്യിൽ. വേടൻ പെട്ടെന്ന് മഹാത്മ ഗാന്ധി ആയതുപോലെ. അമ്പ് ചെന്ന് തലയും കുത്തി മാർക്കിടാനിരുന്ന സാറന്മാരുടെ മുന്നിൽ. ഷരീഫ് സാർ നിർദ്ദേശിച്ചതിൻ പ്രകാരം പെട്ടെന്ന് കർട്ടൻ താഴ്ത്തിയിട്ടെങ്കിലും പുറത്തു നിന്നും കൂക്കുവിളികൾ കർട്ടൻ കടന്നും കണ്ണപുടത്തിലെത്തി. എന്നാലും കുഴപ്പമില്ല. അങ്ങനെ ഒരു യുഗം അവസാനിച്ചു. വാത്മീകിയ്ക്ക് മോക്ഷം കിട്ടി.
************************************************************************
പിറ്റേദിവസം പല്ലനയിൽ നിന്ന് എല്ലാവരും നടന്നാണ് തിരികെ മംഗലത്തെത്തുന്നത്. വീട്ടിലെത്തി ലൈഫ് ബൊയ്-യുടെ രണ്ട് വലിയകട്ട സോപ്പു വേണ്ടി വന്നു ദേഹത്തെ കരിമുഴുവൻ തേച്ചു മായ്ച്ചു കളയാൻ.
ആ സമൂഹഗാനക്കാരന്റെ പ്രാക്കുകൊണ്ടാണോ അതോ കാന്റീനിലെ വെയിറ്ററുടെ പ്രാക്കുകൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല, അക്കുറി എനിക്ക് സമ്മാനമൊന്നും കിട്ടിയില്ല. വാത്മീകിയിൽ നിന്ന് മഹാത്മാഗാന്ധിയിലേക്ക് പൊടുന്നനെയുള്ള പരകായ പ്രവേശം അസ്സലായിരുന്നു എന്ന് പിന്നീട് പലരും അഭിപ്രായപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്..

11/17/14

The Curious Case of AAM AADMI PARTY

രണ്ട് ദിവസം മുമ്പ് HBO-യിൽ അവിചാരിതമായി ആ പടം ഒന്നൂടെ കണ്ടു. The Curious Case of Benjamin Button.
ഒരാളുടെ കാലചക്രം തിരിഞ്ഞു കറങ്ങുന്നതും അതോടനുബന്ധിച്ച അന്ത:സംഘർഷങ്ങളുമാണ് ഇതിവൃത്തം. ബെഞ്ചമിൻ ബട്ടൺ ജനിക്കുന്നതുതന്നെ വൃദ്ധനായാണ്. പ്രസവത്തോടെ അമ്മ മരണപ്പെടുന്നു. ചുക്കിച്ചുളിഞ്ഞ തൊലിയും ദേഹം മുഴുക്കെ വടുക്കളുമായി ജനിച്ച കുഞ്ഞു ബെഞ്ചമിന്റെ കോലം കണ്ട് അച്ഛൻ ബട്ടനും അവനെ കയ്യൊഴിയുന്നു. പിന്നെ അവനെ വളർത്തുന്നതൊക്കെ ക്യൂനി എന്നൊരു സ്ത്രീയാണ്. അകാല വാർദ്ധക്യമാണെന്നും കുറഞ്ഞകാലമേ ജീവിച്ചിരിക്കൂ എന്നും വിധിയെഴുതപ്പെട്ട ബെഞ്ചമിന്റെ ജീവിതം പക്ഷേ നേരേ തലതിരിഞ്ഞൊരു ഭ്രമണ പഥം തെരഞ്ഞെടുത്തു. ബെഞ്ചമിന്റെ മനസ്സ് എപ്പോഴും അവന്റെ ശരീരത്തിന് എതിരായിരുന്നു. ശരീരം വയസ്സനായിരുന്നപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളം ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയുടേതായിരുന്നു. നരച്ച മുടിയും തളർന്ന ശരീരവുമായി അവൻ തന്റെ കളിക്കൂട്ടുകാരിയായ ഡെയ്സിയോടൊപ്പം ഒളിച്ചേ കണ്ടേ കളിച്ചു.  അതുപോലെ ശരീരം ചെറുപ്പം പ്രാപിച്ചപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സ് വൃദ്ധന്റേതായിരുന്നു. പടം കാണാത്തവുള്ളതുകൊണ്ട് കഥ അധികം പറയുന്നില്ല. എന്തായാലും അപാരമായ ഇതിവൃത്തമുള്ള ഒരു അപാര സിനിമയാണ് "ദി ക്യൂരിയസ് കേസ് ഓഫ് ബെഞ്ചമിൻ ബട്ടൻ". ബ്രാഡ് പിറ്റിന്റെ അപാരമായ അഭിനയത്തികവും ഫോട്ടോഗ്രാഫിയും മേക്കപ്പിലെ സൂക്ഷ്മതയും ചിത്രത്തിന്റെ അപാരതയ്ക്ക് മിഴിവേറ്റുന്നുണ്ട്.

 ഏകദേശം ബെഞ്ചമിൻ ബട്ടന്റെ അതേ ഗതിയാണ് ആം ആദ്മി പാർട്ടിക്കും എന്ന് തോന്നുന്നു. ജനിച്ചപ്പോൾ തന്നെ വലിയ കോലാഹലവുമായി രംഗപ്രവേശം. കാലങ്ങളായി കൊണ്ടും കൊടുത്തും വളർന്ന മറ്റേതൊരു രാഷ്ട്രീയപ്പാർട്ടിയേയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയിലുള്ള വളർച്ച. മുല്ലപ്പൂ വിപ്ലവത്തെ അനുസ്മരിപ്പിക്കും വിധമുള്ള മഹാ സംഗമങ്ങൾ.. സമരങ്ങൾ. ഒരു സംസ്ഥാനത്തിന്റെ തന്നെ ഭരണം കൈക്കലാക്കി. ബെഞ്ചമിനെപ്പോലെ ഉള്ളം കൊച്ചുകുട്ടിയുടേതായിരുന്നതുകൊണ്ട് അത് എറിഞ്ഞു പൊട്ടിച്ചു. പിന്നെയും അഴിമതിക്കെതിരേ ക്യാമ്പയിനുകൾ. പ്രസംഗങ്ങൾ. മോഡിയെ വെല്ലുവിളിച്ചുള്ള മത്സരങ്ങൾ. ലോക് സഭാ ഇലക്ഷൻ കഴിഞ്ഞതോടു കൂടി മങ്ങി. പത്തുവയസ്സ് കുറഞ്ഞു. ഫേസ്ബുക്കിലും ട്വിറ്ററിലും ഗൂഗിൾ പ്ലസ്സിലും എന്നുവേണ്ട എല്ലായിടത്തും ഇരിക്കപ്പൊറുതി തരാത്ത രീതിയിലുള്ള പോസ്റ്റർ ഒട്ടിക്കലായിരുന്നു. ദിവസം 24 പോസ്റ്ററെങ്കിലും ആം ആദ്മിയുടെ വക സ്ക്രീനിൽ നിന്ന് ഉരുട്ടിമാറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആ പോസ്റ്റർ നിർമ്മാതാക്കളൊക്കെ ഇപ്പോൾ ഏത് പാർട്ടിയിൽ പോയി ചേർന്നോ ആവോ.. എന്തായാലും ആം ആദ്മി പാർട്ടി വന്നുവന്ന് കൗമാര ദശയിൽ എത്തിനിൽക്കുന്നു. അതിന്റെ മനസ്സ് ഇപ്പോൾ വലിയ പാർട്ടിക്കാർ ചിന്തിക്കുന്നതുപോലെയാണെന്ന വൈരുദ്ധ്യം ഉണ്ടെന്നു മാത്രം. ഡൽഹി ഇലക്ഷനോടെ ആം ആദ്മി പാർട്ടി അതിന്റെ ജീവിത ചക്രത്തിന്റെ അടുത്ത ഘട്ടത്തിലേക്ക് കടക്കും.

ഇന്ത്യമുഴുക്കെ അലയടിച്ച ഒരു അഴിമതി വിരുദ്ധ പ്രസ്ഥാനം മറ്റെല്ലാം മറന്ന് ഡൽഹിയിലെ കുടിവെള്ള പ്രശ്നത്തിലും കറണ്ട് ബില്ലിലും കുടുങ്ങി അവസാനിക്കും. പ്രേക്ഷകന് വേദന മാത്രം ബാക്കി!!

ഷംസിക്ക ഒരു മുക്രി ആകുന്നു..

ഡൽഹി ഇമാമിന്റെ മകന്റെ സ്ഥാനാരോഹണം വിവാദമായിരിക്കുന്ന സമയമാണിത്. വ്യവസായ പ്രമുഖർക്കും രാഷ്ട്രത്തലവന്മാർക്കും ആതിഥ്യമരുളാൻ തക്കവണ്ണം ശേഷിയുള്ള പള്ളിയും ഖാദിയും മുക്രിയുമൊക്കെയുള്ള 'മഹല്ലുകൾ' ഈ രാജ്യത്തുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായത് ഇപ്പോഴാണ്. പാവം ഷംസിക്ക! ഷംസിക്കയും ഒരു മഹല്ലിലെ മുക്രിയായിരുന്നു.. ഒന്നും രണ്ടുമല്ല.. 40 വർഷം. നീണ്ട നാല്പത് വർഷം!! ഈ നാല്പത് കൊല്ലവും ആ പള്ളിക്കു ചുറ്റുമുള്ള നാനാജാതി മതസ്ഥരായവർ ഉറക്കമെണീറ്റതും, അരി അടുപ്പത്തിട്ടതും, പശുവിനെ കറന്നതും, അത്താഴം കഴിച്ചതും ഒക്കെ ഷംസിക്കയുടെ ബാങ്ക് കേട്ടായിരുന്നു. പിന്നെ, നിസ്കാരം! അത് വേണ്ടവർ നിസ്കരിച്ചു. വേണ്ടാത്തവർ നിസ്കരിച്ചില്ല.!!

ഷംസിക്ക ബാങ്കിനും ഇഖാമത്തിനും പുറമേ പള്ളിയിലെ, പായകൾ വൃത്തിയാക്കി,  മാറാലകൾ തൂത്തുമാറ്റി, പള്ളിക്കുളത്തിലെ സിലോപ്പിയകൾക്ക് തീറ്റകൊടുത്തു.. വിശ്രമവേളകളിൽ വാതിൽപ്പടിയിൽ ചാരി പള്ളിക്കാട്ടിലെ ഖബറിൻ കൂട്ടങ്ങളിലേക്ക് കണ്ണും നട്ടിരുന്നു.. രാവിലെ നാല് മണിമുതൽ രാത്രി ഒൻപത് മണിവരെ ഷംസിക്ക പള്ളിയിൽ തന്നെ ഉണ്ടാവും. ഒരുപക്ഷേ എനിക്ക് പരിചയമുള്ളതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും ദൈർഘ്യമേറിയ ജോലിസമയം! 17 മണിക്കൂർ! പള്ളിപരിപാലനവും ബാങ്ക് വിളിയും കൂടാതെ മുടികളച്ചിൽ വിവാഹം, വിവാഹ നിശ്ചയങ്ങൾ, ഗൾഫിൽ പോക്ക്,  മരണം, മൂന്നാം ഫാത്തിഹ, ഖത്തം തുടങ്ങി ജനനവും ജീവിതവും മരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സകല സംഗതികൾക്കും ഷംസിക്ക ഉണ്ടാവും ഉസ്താദിന്റെ കയ്യാളായി.. അതുവഴി എന്തെങ്കിലും കൈമടക്ക് തടയാറുമുണ്ടായിരുന്നു. പുരോഗമന പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ തലപൊക്കിയതോടെ ആ കൈ മടങ്ങാതെയായി.

നാല്പത് ദിവസം തുടർച്ചയായി സുബ്‌ഹി നിസ്കരിച്ചാൽ സ്വർഗാവകാശി ആവും എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അത് ശരിയാണെങ്കിൽ ഷംസിക്ക ഇതിനകം തന്നെ എത്രയെത്ര സ്വർഗങ്ങൾക്ക് അവകാശിയായിരിക്കണം?! ഈ ചെറിയ മനുഷ്യന്റെ നെറ്റിയിലെ വലിയ നിസ്കാരത്തഴമ്പുകൾ പലപ്പോഴും സ്വർഗത്തിന്റെ ഭൂപടം പോലെ തോന്നിച്ചു.

 ഷംസിക്കായ്ക്ക് വയസ്സായി. പഴയതുപോലെ വയ്യ. രണ്ട് മക്കളുണ്ട്. ഒരാൾ ഷംസിക്കയുടെ തനിപ്പകർപ്പാണ്. അവശനായ ഷംസിക്ക പള്ളിസർവ്വീസിൽ നിന്നും ഈയിടെ വിരമിച്ചു. അവസാനമാസം അയാൾ വാങ്ങിയ ശമ്പളം 1500 രൂഫ. നാല്പത്തി അഞ്ചു കൊല്ലമായി ഇൻക്രിമെന്റ് കിട്ടിക്കിട്ടി എത്തിച്ചേർന്ന തുകയാണത്. ആയിരത്തഞ്ഞൂറു രൂഫാ.. പെൻഷനായി ഒന്നുമില്ല. മാസാമാസം എന്തെങ്കിലും കൊടുത്തേക്കണമെന്ന് നാട്ടിലെ പ്രമാണിമാരെ പറഞ്ഞേല്പിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നറിയുന്നു. അതുവാങ്ങാൻ ഷംസിക്ക മാസാമാസം അവരുടെ മുന്നിൽ കൈനീട്ടണം!!

ഈ മഹല്ല് കമ്മിറ്റിയും മഹല്ലിലെ ഇടയന്മാരും കുഞ്ഞാടുകളുമൊക്കെ നരകത്തിൽ പോകാൻ ഷംസിക്കായ്ക്ക് അനുവദിച്ചുകൊടുത്ത ഈ 'ദാനം' മതിയാകുമെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. മരിച്ചു സ്വർഗത്ത് ചെല്ലുമ്പോൾ ഷംസിക്കയോട് ദൈവം ഇങ്ങനെ പറയുമായിരിക്കും: "ഷംസേ, നിന്റെ നാട്ടിൽ അന്ന് ഞാൻ കല്ലുമഴ പെയ്യിക്കാതിരുന്നത് നീ അവിടെ  ഉള്ളതുകൊണ്ട് മാത്രമായിരുന്നു.."

വര്‍ഷം - ഇകിറു


സിനിമ എന്തെങ്കിലും സന്ദേശം പകർന്നു തരുന്നതാവണം എന്ന് നിങ്ങൾ ശഠിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ വർഷം കാണുന്നത് നന്നായിരിക്കും. പിന്നെ, കുറോസാവയുടെ 'ഇകിറു'. അത് പഴയൊരു ബ്ലാക്ക് ആന്റ് വൈറ്റ് സ്റ്റഫ്ഫാണ്. 1952 ജപ്പാൻ മോഡൽ. വതനബെ എന്നൊരു സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ. സർക്കാർ ഓഫീസിലെ ഫയൽ കൂമ്പാരങ്ങളും പൊടിയും മാറാലയും കണ്ടുമടുത്തൊരു ജന്മം. അതിന്റെ കൂടെ ഇപ്പോഴിതാ അയാൾക്ക് ആമാശയ ക്യാൻസറും. ജീവിക്കാൻ ഉള്ള മൂഡും പോയി. നിരാശ. കടുത്ത നിരാശ. നാളുകൾ എണ്ണപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു. ഇനിയുള്ള കാലമെങ്കിലും സന്തോഷിച്ച് അടിച്ചുപൊളിച്ചു കഴിയണം. ഒരു കൂട്ടുകാരൻ അയാളെ ബാറിലും നൈറ്റ് ക്ലബ്ബിലും ഒക്കെ കൊണ്ടുപോയി. കാശ് എത്രവേണമെങ്കിലും മുടക്കാം. സന്തോഷിക്കണം. പക്ഷേ അതിലൊന്നും സന്തോഷം പോരാത്തതുപോലെ.
ഇതിനിടെയാണ് അവള് വന്നത്. ടോയോ. സഹപ്രവർത്തക. ആ നരകത്തീന്ന് ജോലി രാജിവെച്ചു. ദരിദ്രയെങ്കിലും ജീവിതം ആസ്വദിക്കുന്നവൾ. വതനബെ അവളോടൊപ്പം കൂടുന്നു. അവളുടെ പിഞ്ചിയ സോക്സുകൾക്കു പകരം പുതിയതൊന്ന് അയാൾ വാങ്ങിക്കൊടുക്കുന്നു. അപ്പോൾ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒരു സന്തോഷത്തിന്റെ തിരയിളക്കം. ദാനമോ സഹായമോ എന്തോ ആവട്ടെ. അത് അയാളെ സന്തോഷവാനാക്കുന്നു.
പിന്നീട് ദിനങ്ങൾ എണ്ണപ്പെട്ട വതനബെയെ നമ്മൾ കാണുന്നത് ഉന്മേഷവാനായാണ്. അയാൾ തന്റെ കോളനിക്കടുത്ത് അഴുക്കു ജലം കെട്ടി കൊതുകുകൾ മുട്ടയിട്ട് കൂത്താടികൾ പെരുകിയ ഒരിടം സുന്ദരമായ ഒരു പാർക്ക് ആക്കി മാറ്റുന്നു. അതിനുവേണ്ടി അയാൾ സർക്കാരിന്റെ ഓഫീസായ ഓഫീസുകളൊക്കെ ഓടി നടക്കുന്നു. തന്റെ ജീവിതം ഇപ്പോൾ എത്ര സാർഥകമാണെന്ന് വതനബെ തിരിച്ചറിയുന്നു.
മമ്മൂട്ടിയുടെ "വർഷ"ത്തിലെ കഥാപാത്രവും അങ്ങനെ ഒരാളാണ്. എല്ലാം തകർന്ന് ജീവിതത്തിന് അർഥമില്ലെന്ന് നിരാശനായിരിക്കുമ്പോൾ ചെയ്യുന്ന ഒരു ദാനം അയാളിൽ സന്തോഷം നിറയ്ക്കുന്നു. പിന്നീട് അത് അയാളുടെ ജീവിത സങ്കല്പങ്ങളെയെല്ലാം അട്ടിമറിച്ച് സാമൂഹ്യ സേവനത്തിന്റെ ഉദാത്ത മാതൃകയായിത്തീരുന്നു അയാൾ.
"അപരന്ന് സുഖത്തിനാചരിക്കുന്നവ
അവനവനാത്മസുഖമായിത്തീരുന്നു" എന്ന് ഗുരുവചനത്തെ തിരുത്തുന്നു രണ്ട് ചിത്രങ്ങളും.

11/2/14

ചുംബനാനന്തര സീനുകൾ..!

"അണ്ണാ.. സദാശിവണ്ണാ.."
"എന്തിരെടേ മുരുകാ കിടന്ന് കാറണത്?!
"അണ്ണാ ദോ പാലാരിവട്ടം ഓമന ഇങ്ങാട്ട് കലി തുള്ളി വരുന്നൊണ്ട്"
"ഇങ്ങാട്ടാ? എന്തിരിന്? അവൾടെ എടപാടെല്ലാം തീർത്ത് വിട്ടില്ലേടേയ്.."
"ഇതെന്തിരണ്ണാ അണ്ണന്റെ ചുണ്ടൊക്കെ മുറിഞ്ഞിരിക്കണത്.. ഇന്നലെ ആരേലും കേറിക്കടിച്ചാണ്ണാ?  "
"അത് വിട്!.. ഇത് ഇന്നലെ പ്വാലീസാര് വലിച്ച് വണ്ടീക്കേറ്റുമ്പം ആ തുരുമ്പിച്ച ഗ്രില്ലിലൊന്ന് ഒരഞ്ഞതാ.. നീ കാര്യമ്പറയ്.. ഓമന എന്തിരിനെടേയ് ഇങ്ങോട്ട് വരണത്?"
"ആണ്ടെ വരണൊണ്ട് കേട്ടോ.. "
"കടവുളേ.. എവള് ഇങ്ങാ 
ട്ട് തന്നെയാണല്ലാ വരണത്.."
"ഇതൊന്നും ഈ 750 ഉലുവകൊണ്ടൊന്നും നടപടിയാവുകേല സാറേ .. സാറ് എന്റെ സ്ഥിരം കസ്റ്റമറായതു കൊണ്ടാണ് ഇന്നലെ നാലഞ്ച് കസ്റ്റമറൊണ്ടായട്ടും ഞങ്ങ സാറിന്റെ സമരത്തിന് വരാമെന്നേറ്റത്"
"അതിനിപ്പം എന്തിരാണ് കൊഴപ്പം?"
"എന്താണ് കൊഴപ്പമെന്നാ? മേലനങ്ങി ജോലി ചെയ്യണ്ടല്ലാ, ചുണ്ടനങ്ങി എന്തെങ്കിലും ചെയ്താമതിയല്ലാന്ന് കരുതി സമരത്തിന് പോയതാണ്. അവിടെച്ചെന്നപ്പം ദാണ്ടെ കിടക്ക്ന്ന്.."
"എന്തിര് പറ്റിയെന്നാണ് ഓമന പറയ്ന്നത്?"
"ഞാങ്കര്തി കായലോരത്തെ ഏതെങ്കിലും മരത്തിന്റെ മൂട്ടിലിരുന്ന് രണ്ട് ഉമ്മം കൊടുത്താ മതീന്ന്. അവിടെച്ചെന്നപ്പണ്ടല്ലാ.. ഒരു ഫുട്ബാള് കളി കാണാനുള്ള ആൾക്കാര് ഉമ്മം കാണാൻ നിക്കണ്. ഓമന വൃത്തികെട്ടവാളാണെങ്കിലും ഒണ്ടല്ലാ, ഇത്രേം ആൾക്കാര്ടെ മുന്നിവെച്ച് ഉമ്മം കൊടുക്കാമ്മാത്രം ചെറ്റയല്ല സാറേ.. "
"അതിനിപ്പം എന്തിര്? അവിടേ വേറേം ആളുകൾ ഒണ്ടാരുന്നല്ലാ, നെനക്ക് മാത്രം എന്തിര് ഇത്ര നാണം വരാനക്കൊണ്ട്? ദേ, വെറുതേ ശീലാവതി ചമയല്ല് കേട്ടാ.."
"അത് നുമ്മ എന്തായാലും സഹിച്ച്. ചെറുപ്പക്കാര് പുള്ളങ്ങള് കിസ്സ് ചെയ്യാൻ വരുന്നെന്ന് പറഞ്ഞത് കേട്ട് മേക്കപ്പൊക്കെ ഇട്ട് ചെന്നപ്പം ഒരുത്തൻ എന്നെപ്പിടിച്ച് ഒരു കാർന്നോർടെ കയ്യിലോട്ട് ഇട്ടു കൊടുത്ത്.. എന്റെ ദൈവമേ,, അയാൾടെ ഒരു നോട്ടോം ഭാവോം.. ത്ഭൂ.. തൈക്കെളവൻ!!" പോലീസുകാര് ഉന്തിത്തെള്ളി വണ്ടീൽ കേറ്റുന്നേന്റെടയ്ക്ക് സകല തെണ്ടികളും കേറി ഉമ്മവെച്ച്.. ഇത്രേം കസറ്റമേഴ്സിനെ ഒന്നിച്ച് ഒരു കാലത്തും ഈ ഓമന ഡീല് ചെയ്തിട്ടില്ല സാറേ.. അതുകഴിഞ്ഞോ? പോലീസ് സ്റ്റേഷനിപ്പോയി പാതിരാത്രിവരെ കുത്തിയിരുന്ന്.. മാതൃകാ പോലീസാണെങ്കിലും ഒണ്ടല്ലാ, ലവമ്മാർടെ നോട്ടം ശരിയല്ലാർന്ന്.. ദൈവകൃപകൊണ്ട് വീടുപിടിച്ചെന്ന് പറഞ്ഞാ മതിയല്ലാ.. അതുകൊണ്ട് ഈ കഷ്ടപ്പാടിനെലാങ്കൂടി രൂപാ 5000 എങ്കിലും കിട്ടാതെ ഓമന ഇവിടുന്ന് പോന്നില്ല"
"ഡേ മുരുകാ എവളെ ഇവിടുന്നെടുത്തോണ്ട് പോടേ,, സരള ജോലികഴിഞ്ഞ് ഇപ്പം വരും"
"അണ്ണാ.. പണി പാളി.."
"ഓഹോ.. അപ്പോ ഇതാരുന്നല്ലേ നിങ്ങടെ പരിപാടി.. കണ്ട അറുവാണിച്ചികളെയൊക്കെ വീട്ടിൽ വിളിച്ചുവരുത്താൻ നാണമില്ലേ മനുഷ്യാ നിങ്ങക്ക്..?? രണ്ടു പിള്ളേരുടെ തന്തയാണെന്ന കാര്യമെങ്കിലും നിങ്ങൾ ഓർത്തില്ലല്ലോ.. നിങ്ങക്കറിയാവോ.. കൊല്ലം അഞ്ചായി നിങ്ങളെന്നെ ഒന്നു ഉമ്മവെച്ചട്ട്.. കണ്ടവളുമാരെയൊക്കെ.. എന്നെക്കൊണ്ടൊന്നും പറയിക്കണ്ട.. ഇനി ഒരു നിമിഷം ഞാനിവിടെ നിക്കത്തില്ല.. "
"സരളേ നീയാ പെട്ടീം പ്രമാണോമൊക്കെ അകത്ത് കൊണ്ട് വെക്ക്.."
"ഇല്ല, ഇനി ഒരുനിമിഷം ഞാനിവിടെ നിക്കത്തില്ല ഞാൻ പോന്നു.. പിന്നെ, വൈകുംനേരം കോഴിയെ പിടിച്ച് അടയ്ക്കാൻ മറക്കണ്ട.."
"സരളേ.. നിക്ക്, പറയട്ടെ.. അതൊക്കെ ഹോമോസാപ്പിയൻസിന്റെ ബയോളജിക്കലായിട്ടുള്ള....


10/29/14

നമ്മുടെ നായികമാരെല്ലാം സുന്ദരികളായത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?

മാമുക്കോയ എന്ന മഹാപ്രതിഭയെ ശ്രീനിവാസൻ ആണ് സത്യൻ അന്തിക്കാടിന് പരിചയപ്പെടുത്തുന്നത്.
പല്ല് പുറത്തേക്ക് ഉന്തിയ കൊള്ളിക്കഷണം പോലെയുള്ള മാമുക്കോയയെ സത്യന് ആദ്യ കാഴ്ചയിൽ തന്നെ ദഹിച്ചില്ല. ഈ ദഹിക്കായ്ക ശ്രീനിവാസന് ഒട്ടും ദഹിച്ചില്ല. ശ്രീനിവാസൻ പറഞ്ഞു:
"നിങ്ങള്‍ സംവിധായകര്‍ ഗ്ലാമറിന്റെ തടവുകാരാണ്. സിനിമ സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതം പറയുന്ന കലയാണ്'. ആ മേഖലയിലേക്ക് സാധാരണക്കാര്‍ കടന്നുവരണം. ഈ ഗ്ലാമര്‍കൊണ്ടൊന്നും ഒരു കാര്യവുമില്ല സത്യാ."
'സത്യൻ അന്തിക്കാടിന്റെ ഗ്രാമീണർ' എന്ന പുസ്തകത്തിലെ 'ശ്രീനിവാസനും മാമുക്കോയയും മലയാളസിനിമയെ പൊളിച്ചെഴുതിയത് എങ്ങനെ?' എന്ന ഭാഗത്തിലെ ഗീർവാണങ്ങളുടെ സംക്ഷിപ്ത രൂപമാണ് മുകളിൽ പറഞ്ഞത്. മാമുക്കോയ, ശ്രീനിവാസൻ തുടങ്ങിയ നടന്‍മാരുടെ പ്രഭാവം സിനിമയിലെ എല്ലാതരം ഗ്ലാമറിനേയും നിഷ്പ്രഭമാക്കുന്നു. എന്നൊരു 'കണ്ടുപിടുത്തവും' നടത്തുന്നുണ്ട് സത്യൻ അന്തിക്കാട്.
മലയാള സിനിമയിൽ ഹാസ്യനടന്മാർക്ക് ഗ്ലാമർ ഉണ്ടായിരുന്ന കാലഘട്ടം ഏതാണെന്ന് സത്യൻ ഒന്നു പറഞ്ഞുതന്നാൽ നന്നായിരുന്നു. അടൂർഭാസിയും ബഹദൂറും അവരുടെ ഫിസിക്കൽ അപ്പിയറൻസിൽ തന്നെ കോമാളികൾ ആയിരുന്നില്ലേ? എസ് പി പിള്ളയെ എന്തായാലും മമ്മൂട്ടിയോട് ഉപമിക്കാൻ ആവില്ലല്ലോ. പിന്നീട് വന്ന പപ്പു, മാള, കുഞ്ചൻ ഒക്കെയും തഥൈവ! എന്തിനേറേ, നായകന്മാർക്ക് പോലും ഗ്ലാമർ വേണമെന്ന് മലയാളി പ്രേക്ഷകൻ ഒരിക്കലും ശഠിച്ചിട്ടില്ല. സത്യനും സൂപ്പർ സ്റ്റാർ മോഹൻലാലും ഒക്കെ ഉദാഹരണം. (മോഹൻലാലിന് നല്ല നല്ല കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെ ഒരു ഗ്ലാമർ പരിവേഷം ഉണ്ടായിത്തീരുകയായിരുന്നു. അത് മലയാളികളുടെ ഗ്ലാമർ സങ്കൽപ്പങ്ങളിൽ പോലും കൈകടത്തി എന്നുമാത്രം!) പിന്നെ, ശ്രീനിവാസനും മാമുക്കോയയും പൊളിച്ചെഴുതിയത് എന്തു കുന്തമാണ്?
എങ്കിലും ശ്രീനിവാസൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. സത്യന്‍ അന്തിക്കാട് ഉള്‍പ്പടെ ഉള്ള സംവിധായകർ ഇന്നും എന്നും ഗ്ലാമറിന്റെ തടവുകാരാണ്. പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് അയില്ലല്ലോ. നമ്മൾ എന്നെങ്കിലും ഗ്ലാമര്‍ ഇല്ലാത്ത ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കഥ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ? നമ്മുടെ എല്ലാ നായികമാരും നയന്‍താരയെ പോലെയുള്ളവര്‍ ആയിരുന്നില്ലേ? കറുത്ത് മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ എത്രയോ യുവതികള്‍ നമുക്ക് ചുറ്റും കഷ്ടപ്പാടുകള്‍ക്കിടയില്‍ ജീവിക്കുന്നു. ഒരു പക്ഷെ സുന്ദരികളേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ സുന്ദരികള്‍ ആല്ലാത്തവര്‍ ആയിരുന്നിട്ടും എന്തുകൊണ്ട് എന്നും നാം സുന്ദരികളുടെ കഥ മാത്രം പറഞ്ഞു? നായകന്‍ കരിക്കട്ടപോലെ കറുത്ത് വികലാഗംനായിരുന്നാലും അവര്‍ക്കൊക്കെവേണ്ടി നാം തേടിപ്പിടിച്ചത് മൂടും മുലയും ഉയര്‍ന്ന രംഭതിലോത്തമമാരെയല്ലേ? സിനിമ ഗ്ലാമറിന്റെ തടവിലാണെന്ന് ദു:ഖിക്കുന്ന ശ്രീനിവാസൻ പോലും ഇന്നുവരെ ഗ്ലാമറില്ലാത്ത ഒരു നായികയെ സങ്കൽപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടോ?. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പടങ്ങളിൽ ആരെയും നമ്മൾ അങ്ങനെ കണ്ടിട്ടില്ല. ഇന്നും നിങ്ങളൊക്കെ നായികയെ സെലക്റ്റ് ചെയ്യുമ്പോൾ 'പ്രേക്ഷകനിൽ രോമാഞ്ചമുണ്ടാക്കാൻ ഇവൾക്കാവുമോ' എന്നാണല്ലോ ആദ്യം ചിന്തിക്കുന്നത്.
ഇനിയും സത്യന്‍ അന്തിക്കാടിനെ പോലെയുള്ളവര്‍ക്ക് ധൈര്യമുണ്ടോ മലയാള സിനിമയെ ശരിക്കും പൊളിച്ചെഴുതാന്‍? നിങ്ങളിൽ ആർക്കെങ്കിലും തൊലിവെളുപ്പും മുഖശ്രീയും ഇല്ലാത്ത ഒരു നായികയെ സങ്കൽപ്പിക്കാനുള്ള ബോൾസ് ഉണ്ടോ, ബോൾസ്??

നൈറ്റ് ഫിഷിംഗ് : ഒരു അനുഭവ കഥ

രാത്രിയായാൽ 'തപ്പാൻ' പോവുക ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ ചെറുപ്പക്കാരുടെ ഒരു വിനോദമാണ്. നാട്ടിലായിരുന്നപ്പോൾ തപ്പാൻ പോയതിന്റെ അനുഭവം പങ്കുവെക്കുകയാണ് ഈ കുറിപ്പിൽ.
കരിമീൻ തപ്പാനും ഞണ്ട് കുത്താനുമായി പോകാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി പാനാസോണിക്കിന്റെ ചുവന്ന നീളമുള്ള ആ ടോർച്ച് നേരത്തേ ചാർജ് ചെയ്തു വെച്ചിരുന്നു. രാത്രി എട്ട് എട്ടരയായപ്പോൾ ഒരു തോർത്തെടുത്ത് അരയിൽ കൈലിക്ക് മീതെ കെട്ടി ചുവട് ഭാഗം കരിപിടിച്ച വക്ക് ചളുങ്ങിയ ഒരു കലവുമായി കായലരികത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. പോകും വഴി ഞണ്ട്കുത്തിൽ പങ്കെടുക്കാനുള്ള മറ്റു മൂന്നുപേരും ഒപ്പം കൂടി. ഒരാളുടെ കയ്യിൽ ഒരു മുപ്പല്ലിയും മറ്റൊരാളുടെ കയ്യിൽ 8mm വാർക്കക്കമ്പി കൂർപ്പിച്ച മറ്റൊരു ഞണ്ടുകുത്തിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. കായലോരത്ത് തെങ്ങിൽ ചാരിവെച്ചിരുന്ന കഴുക്കോലുകളിലൊന്നെടുത്ത് ആരാന്റെ ഒരു വള്ളവും കെട്ടഴിച്ച് അക്കരയിലെ ബണ്ട് ലക്ഷ്യമാക്കി ഊന്നി.
കായലിൽ അവിടവിടെയായി ചില നീട്ടുവല വള്ളങ്ങളിൽ പാട്ട വിളക്കുകൾ കാണാം. അക്കരെ ബണ്ടിന്റെ ഓരങ്ങളിലെ കുറ്റിക്കാടുകളും ഉയർന്നു നിൽക്കുന്ന കൊന്നത്തെങ്ങിൻ തലപ്പുകളും ഇരുണ്ടിരുണ്ട് പലരൂപങ്ങൾ പൂണ്ട് നിശ്ചലമായി നില്ക്കുന്നു. പിറന്നിട്ട് അധികനാളാവാത്തൊരു ചന്ദ്രിക മാനത്ത്. കാർമേഘങ്ങൾ അതിനു ചുറ്റും ഉരുണ്ടുകൂടിയിരുന്നു. ഓളങ്ങളില്ലാതെ കായൽ വലിയൊരു പെരുമ്പാമ്പിനെപ്പോലെ തെക്കോട്ട് ഇഴഞ്ഞുപൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ആ ഇരുട്ടിൽ കായലിന് നടുവിലെത്തുമ്പോൾ ജനിമൃതികൾക്കിടയിൽ എവിടെയോ ഒരു അപാരമുഹൂർത്തത്തിൽ എത്തപ്പെട്ടപോലൊരു തോന്നൽ.
അക്കരെയെത്തി വള്ളം കായലോരത്തോട് ചേർത്ത് ഊന്നിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കമ്പട്ടിക്കാടുകൾ വളർന്ന് കായലിലേക്ക് കിടന്നിരുന്നു. ആ കാടുകളുടെ തണലിലാണ് കരിമീനുകളും ഞണ്ടുകളും ഇണചേരുന്നതും മുട്ടവിരിയിക്കുന്നതും കുഞ്ഞുങ്ങളെ വളർത്തുന്നതുമെല്ലാം. ജലനിരപ്പിന് മുകളിലെ കരിങ്കൽ പോടുകളിൽ കരിമൂർഖനും മഞ്ഞച്ചേരയുമൊക്കെ ചുരുണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ടാവാം. ഞാൻ വള്ളത്തിൽ നിന്നിറങ്ങി. ഒരാൾ പോടുകളിലേക്ക് ടോർച്ച് തെളിച്ചു. വെളിച്ചം വെള്ളത്തിലേക്ക് കിഴിഞ്ഞിറങ്ങി. ഒരു മുറത്തിന്റെ അത്ര വലിപ്പമുള്ള കരിമീനുകൾ കാലുകളെ തഴുകി മിന്നൽ വേഗത്തിൽ തിരക്കിട്ട് എവിടേക്കോ പായുന്നു. ഓളമെന്നു നിലച്ചപ്പോൾ അതിലൊരുവൾ പയ്യെ തിരികെ എത്തി ടോർച്ച് വെട്ടത്തിൽ കണ്മിഴിച്ച് നിന്നു. മോഹാലസ്യത്തിലായ അവളെ ഇടതുകൈയ്യിലെ ചീമക്കൊന്നപ്പത്തലുകൊണ്ട് പയ്യെ പോടുകളിലൊന്നിലേക്ക് ആനയിച്ചു. ശേഷം വലതുകൈ ആ പോടിന്റെ അകത്തേക്കിട്ട് അവളെ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. അവൾ നിർവൃതികൊണ്ട് കൈവെള്ളയിലിരുന്ന് പിടച്ചു. ഒടുവിൽ അവൾ കലത്തിനകത്തായി! ഞണ്ടുകൾ കൂർത്ത 8mm കമ്പിക്കുമുന്നിൽ പുറം വിരിച്ചു നിന്നു. കുത്തിപ്പുറത്തെടുക്കുമ്പോൾ അവ നിലാവ് കണ്ട് ഉത്സാഹത്തോടെ കൈകാലുകളിട്ടടിച്ചു.
കുറച്ചുകൂടെ മുന്നോട്ടു നീങ്ങി. കലം നിറഞ്ഞു തുടങ്ങി. ടോർച്ചിന്റെ വെട്ടം മങ്ങിത്തുടങ്ങി. സമയം പതിനൊന്നായിട്ടുണ്ടാവും. നേർത്ത നിലാവിനെ കാർമേഘം മൊത്തത്തിൽ മൂടി. കമ്പട്ടിക്കാടുകൾക്ക് താഴെയും മീതെയും അന്ധകാരം കനം വെച്ചു. നീട്ടുവലക്കാരെല്ലാം പൊയ്ക്കഴിഞ്ഞു. അവിടെ ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾ നാലുപേർ മാത്രം. പായലുകളും ചവറുകളും നീക്കി മുന്നോട്ടു തന്നെ. ഒരു പൊന്തക്കാടിനു താഴെനിന്ന് കനമുള്ളതെന്തോ ഞാൻ വകന്നുമാറ്റി. പഴകിയ രോമക്കുപ്പായത്തിലോ മറ്റോ കൈ ഉടക്കിയപോലെ. പായലാണോ? ഹേയ്, അല്ല. എന്തോ വശപ്പിശക്.. രോമത്തിൽ പിടിച്ച് പൊക്കി. പന്തുപോലെ ഉരുണ്ട എന്തോ ഒന്ന് നിഴലിച്ചു കണ്ടു. പക്ഷേ എന്താ ഇത്ര കനം?
"ഡാ.. ഇങ്ങോട്ടൊന്നു ഒന്നു ടോർച്ചടിച്ചേ..". കൂട്ടുകാരനോട് പറഞ്ഞു.
ദുർബലമായ ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം വീണത് കീഴെ കായലിലേക്ക് തുറിച്ചു നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഉന്തിയ രണ്ട് കണ്ണുകളിലേക്കായിരുന്നു. ഞാൻ പിടിച്ചു പൊക്കിയത് അയാളുടെ മുടിയിലാണ്. പൊടുന്നനെ പിടിവിട്ടു. ബനിയൻ, ജീൻസ്.. ഇറുകിപ്പൊട്ടാറായി നിൽക്കുന്ന ബെൽറ്റ്. വീർത്തുചീർത്ത് കമിഴ്ന്നു കിടക്കുന്നൊരു ശവശരീരം.. കണ്ണിൽ ഇരുട്ടുകയറി. "ഡാ... ശവം!! ശവം!!" ഓരോരുത്തരായി നിലവിളിക്കാൻ തുടങ്ങി..
"എന്റുമ്മോ.. ശവം!! ശവം!!"
(ഞാൻ വ്യക്തമായി ഓർക്കുന്നു. വെപ്രാളപ്പെട്ട് എങ്ങനെയൊക്കെയോ തിരിച്ചുപോരുമ്പോൾ ആ വള്ളത്തിൽ അപ്പോൾ ഞങ്ങൾ അഞ്ചുപേരുണ്ടായിരുന്നു. ആ അഞ്ചാമൻ ആരായിരുന്നു?? ഇപ്പോഴും അറിയില്ല!!)

9/19/14

Brooks Vs CK Raghavan

Shawshank Redemption-നിലെ ബ്രൂക്സിനെ നിങ്ങൾക്കറിയാം.
ആ ഇതിഹാസത്തിലെ ഏറ്റവും മിഴിവുറ്റ ജീവിത കാണ്ഡമാണ് അയാളുടേത്.
രാഘവനെ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ബ്രൂക്സിനെ ഓർക്കാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ബ്രൂക്സും രാഘവനും തമ്മിൽ എന്താണ് ബന്ധം?
'റെഡി'ന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ ഇവർ രണ്ടുപേരും തമ്മിൽ ഒരു സാമ്യമുണ്ട്.
BOTH ARE "INSTITUTIONALIZED".
1905 മുതൽ 1954 വരെ നീണ്ട അൻപതോളം വർഷങ്ങൾ ഷോഷാങ്ക് പ്രിസണിൽ തടവുകാരനായിരുന്നു ബ്രൂക്സ്. തടവുകാരൻ എന്നതിനേക്കാൾ അന്തേവാസി എന്നവാക്കാവും കുറച്ചുകൂടി ചേരുക! തന്റെ ചെറുപ്പകാലത്തുതന്നെ അവിടെയെത്തിയ ബ്രൂക്ക്സിനെ നമ്മൾ കാണുന്നത് ജയിലിലെ ലൈബ്രേറിയനായാണ്. 37 വർഷമായി അയാൾ അവിടെ ലൈബ്രേറിയനായിട്ട്. തടവുകാർക്കുവേണ്ടി കള്ളക്കടത്തുവഴി അകത്തേക്കെത്തുന്ന മുതലുകളൊക്കെ ആവശ്യക്കാർക്ക് വിതരണം ചെയ്യുന്നത് ബ്രൂക്സ് ആണ്. ആൻഡിയ്ക്ക് റോക് ഹാമറും മറ്റും എത്തിച്ചുകൊടുത്തത് ബ്രൂക്സാണ്. തന്റെ നല്ലകാലമെല്ലാം കഴിച്ചുകൂട്ടിയ ജയിലായിരുന്നു അയാളുടെ വിശാലമായ ലോകം. ഒടുവിൽ ബ്രൂക്സിന്റെ 'മോചന' ത്തിനുള്ള സമയമായി. അയാൾക്ക് അത് സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. സഹതടവുകാരൻ ഹേവുഡിന്റെ കഴുത്തിൽ കത്തിവെച്ച് തന്നെ ജയിലിൽ നിന്ന് പറഞ്ഞു വിടരുതെന്ന് വയസ്സനായ ബ്രൂക്സ് ഭീഷണി മുഴക്കുന്നു. ഒടുവിൽ ഭീഷണിയുടെ സ്വരം ഒരു കരച്ചിലായി മാറുന്നു. എന്നാൽ ജയിലധികൃതർ അദ്ദേഹത്തെ 'മോചിപ്പിക്കുക'തന്നെ ചെയ്യുന്നു.
അൻപത് വർഷങ്ങൾ.. അൻപത് വർഷങ്ങൾ മാറ്റിമറിച്ച ജയിൽ മതിലുകളുടെ പുറത്തെ ഒരു ലോകത്തേക്ക് ബ്രൂക്സ് ഒരു പിഞ്ചുകുഞ്ഞിനെപ്പോലെ കാലെടുത്തുവെച്ചു. വഴിയരികുകളും വഴിത്താരകളും എല്ലാം മാറിയിരിക്കുന്നു. വാഹനങ്ങൾ കാരണം റോഡ് മുറിച്ചുകടക്കാൻ പോലും ബ്രൂക്സ് ബുദ്ധിമുട്ടുന്നു. ജയിലിൽ അത്യന്തം സ്വതന്ത്രനായിരുന്ന അയാൾ പുറം ലോകത്ത് ജീവിക്കാൻ നന്നേബുദ്ധിമുട്ടുന്നു. താൻ വർക്ക് ചെയ്തിരുന്ന ഗ്രോസറിയിലെ മാനേജരെ കൊന്നിട്ട് വീണ്ടും ജയിലിലേക്ക് പോയാലോ എന്നു പോലും ചിന്തിക്കുന്നു. വയസ്സനായ അയാൾക്ക് അതെങ്ങിനെ കഴിയും. ഒടുവിൽ, ജയിലിലെ തന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് ഒരു കത്തെഴുതിയിട്ട് ബ്രൂക്സ് താൻ താമസിക്കുന്ന മുറിയുടെ ഉത്തരത്തിൽ തൂങ്ങിമരിക്കുന്നു..
20 വർഷമായി ജയിലിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന രാഘവനും ഇതുപോലെ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂഷണലൈസ്ഡ് ആയിട്ടുണ്ടാവും. അതുകൊണ്ടാണ് വീണ്ടൂം ജയിലിലേക്ക് പോകാൻ അയാൾ കൊതിക്കുന്നതും പുറം ലോകം ഒരു ജയിലായി അയാൾക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്നതും.
ബ്രൂക്സിന്റെ കത്തുവായിച്ച ശേഷമുള്ള സംഭാഷണത്തിൽ "ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂഷണലൈസ്ഡ്" എന്താണെന്ന് റെഡ് വിവരിക്കുന്നുണ്ട്.
Red: "These walls are funny. First you hate 'em, then you get used to 'em. Enough time passes, you get so you depend on them. That's institutionalized."
Heywood: Shit. I could never get like that.
Prisoner: Oh yeah? Say that when you been here as long as Brooks has.
Red: Goddamn right. They send you here for life, and that's exactly what they take. The part that counts, anyway.
ഇനി നിങ്ങളൊന്ന് ഓർത്തുനോക്കൂ, ബ്രൂക്സും രാഘവനും കാലങ്ങളായി പ്രവാസിയായവനും തമ്മിൽ ഒരു ബന്ധമില്ലേ? 30 കൊല്ലമായി സൗദിയിൽ ജോലിചെയുന്ന സാലി ഇക്ക ഇപ്പോഴും എന്താണ് നിർത്തിപ്പോരാത്തത്? നിർത്തിപ്പോരുന്നു എന്നു പറഞ്ഞു വന്നിട്ടും എന്തുകൊണ്ടാണ് വീണ്ടും തിരിച്ചു സൗദിയിലേക്ക് തന്നെ പറക്കുന്നത്?
It is just because he is INSTITUTIONALIZED!!!