7/23/17

കുട്ടാണ്ണൻ

നുണയെഴുതുന്ന പരിപാടി നിർത്തിയിട്ട് സത്യം സത്യമായിത്തന്നെ എഴുതണമെന്ന് തീരുമാനിച്ചുറച്ചാണ് ഇന്നലെ രാത്രി കുട്ടാണ്ണന്റെ വീടിനടുത്തെ കലുങ്കിനു മുകളിൽ പോയിരുന്നത്. നുണയാണെങ്കിൽ എന്തും വാരിവലിച്ചെഴുതാം. പക്ഷേ സത്യം എഴുതാൻ അത്ര ഈസിയല്ലല്ലോ. എന്തുസത്യം എഴുതും എന്നാലോചിച്ച് കുറേനേരം അങ്ങനെയിരുന്നു. ഫേസ്ബുക്കിൽ ഇപ്പോൾ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രധാന വിഷയങ്ങളിലൂടെ കണ്ണോടിച്ചാൽ എന്തെങ്കിലും കിട്ടാതിരിക്കില്ലെന്നുകരുതി പോസ്റ്റുകൾ സ്ക്രോൾ ചെയ്ത് തള്ളുന്നതിനിടെ ഒരു ടോർച്ച് വെട്ടം മുഖത്തേക്ക് വീണു. കുട്ടാണ്ണൻ ആയിരിക്കുമെന്ന് എനിക്കപ്പഴേ തോന്നി. അങ്ങോര് രാത്രി ഒരു പത്തു പത്തരയൊക്കെ ആവുമ്പോ അത്താഴമൊക്കെ കഴിച്ച് തന്റെ പഴഞ്ചൻ ടോർച്ചുമെടുത്തുകൊണ്ട് നടക്കാനൊരിറക്കമുണ്ട്.. ആ സമയത്ത് വഴിയിലോ കവലകളിലോ ആരും ഉണ്ടാവാറില്ല. എന്നാലും ഒരുകിലോമീറ്ററോളം അപ്പുറത്തുള്ള ജംഗ്ഷനിൽ വരെപ്പോയി പതിനൊന്നരയാവുന്നതോടെ തിരിച്ചുവരും. അഥവാ ഇത്തിരിയെങ്ങാനും താമസിച്ചാൽ, പുള്ളി തീറ്റകൊടുത്തുവളർത്തുന്ന പുള്ളിയുടെ സ്വന്തം പട്ടി വീടിന്റെ ഗേറ്റ് തുറന്ന് അകത്തുകയറാൻ സമ്മതിക്കാതെ വട്ടം നിൽക്കും. പതിനൊന്നര കഴിഞ്ഞു വരുന്നവരെയൊന്നും അകത്തേക്ക് കയറ്റേണ്ടെന്ന് പട്ടിയ്ക്ക് സ്ട്രിക്ട് ഓർഡർ ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു. പിന്നെ കുറേ കുരയ്ക്കലും ബഹളവുമൊക്കെ കഴിയുമ്പോൾ പുള്ളിയുടെ ഭാര്യ പുറത്തിറങ്ങി വന്ന് പട്ടിയെ അനുനയിപ്പിച്ച് ഗേറ്റ് തുറന്നുകൊടുക്കും.

കുട്ടാണ്ണന് ഏതാണ്ട് അറുപത്തി അഞ്ചുവയസ്സെങ്കിലും പ്രായം പറയും. പണ്ട് അപ്പോളോ ടയേഴ്സിൽ സെക്യൂരിറ്റി ഗാർഡായിരുന്നു. അവിടുന്ന് കിട്ടിയതാവും ആളുകളുടെ മുഖത്ത് ടോർച്ചടിക്കുന്ന ഒരുജാതി എടപാട്. മൊബൈലിന്റെ വെട്ടത്തിൽ എന്റെ മുഖം വ്യക്തമായി കാണാമെന്നിരിക്കെ പ്രത്യേകിച്ചും അയാൾ അത് ചെയ്യാൻ പാടില്ലാത്തതാണ്. അല്ലെങ്കിലും പഴയ കാർന്നോന്മാരും ഇപ്പോഴത്തെ ചെറുപ്പക്കാരും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസംതന്നെ യഥാക്രമം ടോർച്ചും മൊബൈലും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസമാണ്. ബാക്കിയുള്ളവൻ എന്തുചെയ്യുന്നു എന്നറിയാനും അവന്റെ കുറ്റം കണ്ടെത്താനുമാണ് ‘ടോർച്ച് ജനറേഷന്’ താല്പര്യം. എന്നെപ്പോലെയുള്ള ന്യൂജെൻ ആവട്ടെ, സ്വയം പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു. സ്വയം മഹാസംഭവമാക്കി മാറ്റുന്നു. മറ്റുള്ളവരെ മൈൻഡ് ചെയ്യാറില്ല.

പുള്ളിയുടെ അത്താഴം കഴിഞ്ഞുള്ള ഈ നടത്തവും പട്ടിയുടെ പിടിവാശിയും ഭാര്യയുടെ മുറുമുറുപ്പും കുറേക്കാലമായി ഞാൻ ഈ കലുങ്കിലിരുന്ന് കാണുന്നതാണ്. എന്റെ ഫോണിൽ ഡാറ്റാ പാക്കേജ് ഉണ്ടെങ്കിലും വീട്ടിൽ മൊബൈൽ റേഞ്ച് കുറവായതുകാരണം നെറ്റ് ഭയങ്കര സ്ലോ ആണ്. വെറുതേയിരുന്ന് കറങ്ങുകയേ ഉള്ളൂ. ചിലസമയത്ത്, ഈ കറക്കത്തിൽ നോക്കിയിരുന്നാൽ നമ്മൾ സ്വയം ഹിപ്നോട്ടൈസ്ഡ് ആയിപ്പോകും. മൊബൈൽ നമ്മളെ ഉള്ളിലേക്ക് ആവാഹിക്കുന്നതായൊക്കെ തോന്നും. കുട്ടാണ്ണന്റെ വീടിനടുത്തെ കലുങ്കിൽ വന്നിരുന്നാൽ ഈ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നുമില്ല. Kuttan123 എന്നൊരു Wifi കണക്ഷൻ കിട്ടും. പാസ്‌വേഡ് Ramani123. യൂസർ നെയിം കുട്ടാണ്ണന്റേതായ സ്ഥിതിക്ക് പാസ്‌വേഡ് രമണിച്ചേച്ചിയുടേതായിരിക്കുമെന്ന ഒരു ലളിതയുക്തി പ്രയോഗിച്ചതാണ്. അതങ്ങ് ഏറ്റു. കുട്ടാണ്ണനും കുടുംബത്തിനും പിന്നെ എനിക്കുമല്ലാതെ മറ്റാർക്കും ഈ പാസ്സ്വേഡ് അറിയില്ല എന്നതാണ് പ്ലസ് പോയിന്റ്. ഏതാണ്ട് ഒൻപതുമണിയോടെ അവിടുത്തെ ഇന്റർനെറ്റ് ഉപയോഗത്തിന്റെ കട്ടയും പടവും മടക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഞാൻ പോസ്റ്റെഴുതാൻ വരുന്ന സമയം ഒടുക്കത്തെ സ്പീഡാണ്. രാത്രികളിൽ ഉപയോഗശൂന്യമായിക്കിടക്കുന്ന ഈ വൈഫൈ ഞാൻ ഉപയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് കുറേക്കാലമായി. അതിനും മുമ്പേ കുട്ടാണ്ണൻ തന്റെ നടത്തം തുടങ്ങിയിരുന്നിരിക്കണം.

പുള്ളിയുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഗേറ്റ് തുറന്ന് ആദ്യം പുറത്തേക്കെത്തുന്നത് ടോർച്ച് ലൈറ്റാണ്. പിറകേ പുള്ളിയും വരും. അങ്ങനെ വെളിച്ചത്താൽ നയിക്കപ്പെടുന്നൊരു യാത്രയാണ് അത്താഴം കഴിഞ്ഞുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഈ നടത്തം. കുറേക്കാലമായി ഈ നടത്തം ശ്രദ്ധിക്കുന്നൊരാളെന്ന നിലയിൽ എനിക്ക് പറയാൻ കഴിയും: പുള്ളിക്കാരൻ ടോർച്ച് അടിക്കുന്നതിന് ഒരു പ്രത്യേക ക്രമവും പാറ്റേണുമൊക്കെയുണ്ടെന്ന്. ചിലയിടങ്ങളിൽ അയാൾ ടോർച്ച് കത്തിച്ചുകൊണ്ട് ദീർഘനേരം ചെലവഴിക്കും. ചിലയിടങ്ങളിൽ വളരെക്കുറച്ചു സമയം മാത്രം ഒന്നു നിന്നിട്ട് നടത്തം പുനരാരംഭിക്കും.

ഗേറ്റ് കടന്ന് നിരത്തിലേക്കെത്തിയാൽ പിന്നെ കലുങ്കിൽ ഞാൻ ഇരിക്കുന്നതിനു എതിർവ്വശത്തു വന്ന് കലുങ്കിനടിയിലൂടെ ഓഴുകുന്ന തോട്ടിലേക്ക് ടോർച്ചടിക്കും. മിക്കപ്പോഴും എന്നെ കണ്ടതായി നടിക്കാറില്ല. ചിലപ്പോൾ ഒരു വാക്കോ മറ്റോ ഒന്നു മിണ്ടും:

“എന്തൊണ്ട്?”

“ഓ.. ചുമ്മാ..” ഞാൻ പറയും.

ഏകദേശം വറ്റിപ്പോയ തോട്ടിലെ ചെറിയ നീർച്ചാലിന്റെ അനക്കമൊക്കെ നോക്കി പുള്ളി കുറച്ചുനേരം അങ്ങനെ നിൽക്കും. അന്നേരം മൊബൈലില്ലെ തോണ്ടലൊക്കെ മതിയാക്കി ഞാൻ അയാളെ നോക്കിയിരിക്കാറുണ്ട്. അയാൾ മീനുകളുണ്ടോ എന്ന് നോക്കുകയോ ചെറിയ നീരൊഴുക്കിൽ പരലുകൾ ഇളകുന്നത് കണ്ടുനിൽക്കുകയോ ആവും എന്നാണ് കരുതുന്നത്. എന്റെ ഇരിപ്പും അയാളുടെ നിൽപ്പും ദൂരെനിന്ന് ഒരാൾ കാണുകയാണെങ്കിൽ, ഒരു നാടകത്തിലെന്നപോലെ അയാൾ എനിക്ക് പുറംതിരിഞ്ഞു നിന്ന് എന്നോട് ഏതോ ഒരു കദനകഥ പറയുകയാണെന്നേ തോന്നൂ. ഞങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് പാളിവീഴുന്ന തെരുവ് വിളക്കിന്റെ വെട്ടം ആ സീനിന് കൂടുതൽ നാടകീയതയും നൽകും.

കുറച്ചിടെ അങ്ങനെ തോട്ടിലേക്ക് ടോർച്ചടിച്ചു നോക്കി നിന്ന ശേഷം വീണ്ടും ഒരമ്പത് മീറ്ററോളം നടക്കുമ്പോൾ പുള്ളിയുടെ മറ്റൊരു സ്റ്റോപ്പായി. അവിടെ ഓടുമേഞ്ഞ ചെറിയൊരു കെട്ടിടത്തലെ ഒരുപാട് പഴക്കമുള്ള ചുവന്നൊരു ചുവരെഴുത്ത് വായിക്കും. പണ്ടേങ്ങോ സുശീലാ ഗോപാലൻ ലോക്സഭയിലേക്ക് മത്സരിച്ചപ്പോഴുള്ളൊരു ചുവരെഴുത്ത്. “സ: സുശീലാ ഗോപാലനെ അരിവാൾ ചുറ്റിക നക്ഷത്രം അടയാളത്തിൽ വോട്ടു ചെയ്ത് വിജയിപ്പിക്കുക!” ഈ വരികളിലൂടെയും അരിവാൾ ചുറ്റിക നക്ഷത്രത്തിലൂടെയും അയാൾ ടോർച്ചുകൊണ്ട് വരകളിടാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് എനിക്ക് കലുങ്കിലിരുന്നാൽ കാണാം. ചിലപ്പോഴൊക്കെ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ചിഹ്നത്തിലെ നക്ഷത്രത്തിൽ പോയിന്റ് ചെയ്താണ് പുള്ളി തന്റെ പഴയ ആ ടോർച്ചിന്റെ കറുപ്പ് ശരിയാക്കുന്നത്.

കുറച്ചുകൂടി മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയിട്ട് പോസ്റ്റ് ഓഫീസിനു മുന്നിൽ തൂക്കിയിരിക്കുന്ന തപ്പാൽപ്പെട്ടിയിൽ രണ്ടു നിമിഷം ടോർച്ച് തെളിക്കും. പിന്നെ രമേശ് സൗണ്ട്സിന്റെ തട്ടികയിൽ കെട്ടിവെച്ചിരിക്കുന്ന കോളാമ്പി മൈക്കിൽ അല്പനേരം ലൈറ്റ് തെളിച്ചു നിൽക്കും. ശേഷം വളവു തിരിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ എന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നകന്നു. എങ്കിലും പുള്ളി വഴിയരികിലൊക്കെ ഇങ്ങനെ നിന്നു നിന്നാണ് മുന്നോട്ടു പോകുന്നതെന്ന് ഉറപ്പാണ്. അല്ലെങ്കിൽപ്പിന്നെ തിരികെവരാൻ അത്ര സമയം എടുക്കില്ലല്ലോ.

ഇന്നലെ നടത്തമൊക്കെക്കഴിഞ്ഞ് തിരികെ വരും വഴിയാണ് പുള്ളി എന്റെ മുഖത്തേക്ക് ലൈറ്റ് അടിച്ചത്. എന്തോ പന്തികേട് തോന്നി ഞാൻ കലുങ്കിൽ നിന്ന് പയ്യെ എഴുന്നേറ്റു. ദിവസവും ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നതിൽ പുള്ളിക്ക് അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാവുമോ എന്നൊരു സംശയം ഉണ്ടായി. എങ്കിലും, ഞാൻ പരുങ്ങികൊണ്ട് ചുമ്മാ കുശലം ചോദിച്ചു:

“എന്താ കുട്ടാണ്ണാ, ഇന്ന് നടക്കാനൊന്നും പോയില്ലേ?”

“ഓ.. പോയിട്ട് വരുന്ന വഴിയാടാ ഉവ്വേ.. വടക്ക് പടിഞ്ഞാറ്ന്ന് നല്ല കോളുണ്ട്. പെയ്യുമെന്നാ തോന്നുന്നത്. എടാ ഉവ്വേ, അതൊക്കെ പോട്ടെ, നീ വാട്ട്സാപ്പിൽ ഈയിടെ വന്നൊരു മെസ്സേജ് വായിച്ചാരുന്നോ?”

“എന്ത് മെസ്സേജ്?”

“ഹ, മരണത്തിനെതിരേ എന്തോ മരുന്ന് കണ്ടുപിടിക്കുന്നെന്നോ, തൽക്കാലം ശരാശരി ആയുസ്സ് മുന്നൂറ് നാനൂറ് വർഷങ്ങളിലേക്ക് ആകത്തക്ക രീതിയിൽ ചില കണ്ടുപിടുത്തങ്ങൾ ഉടനേ ഉണ്ടാവുമെന്നോ ഒക്കെ പറയുന്ന ഒരു മെസ്സേജ്”

“ങാ.. ഞാൻ അങ്ങനൊന്ന് കണ്ടാരുന്നു”

“അതൊക്കെ ഒള്ളതാണോടാ ഉവ്വേ?”

“ചിലപ്പോ ശരിയായിരിക്കും അണ്ണാ.. ശാസ്ത്രം പുരോഗമിക്കുകയല്ലേ”

എന്റെ മറുപടി കേട്ട് അണ്ണൻ അല്പം അസ്വസ്ഥനായെന്നു തോന്നി.

“ഉടനേ എന്നുപറയുമ്പോ ഒരു പത്തിരുപത് വർഷത്തിനുള്ളിൽ ഉണ്ടാവുവോ?”

അറുപതുകളിൽ ജീവിക്കുന്ന അയാൾ ഏകദേശം ഇരുപതുവർഷങ്ങൾക്കൂടി ജീവിച്ചിരിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്ന് സ്വയം കണക്കുകൂട്ടിയിട്ടാവും ചോദിച്ചത്.

“പറയാൻ പറ്റില്ല.. ആരോഗ്യമേഖലയിലെ ഗവേഷണങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോഴുള്ള സ്പീഡ് വെച്ചു നോക്കിയാൽ ചിലപ്പോൾ പതിനഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിലൊക്കെ സംഗതി ശരിയായേക്കും. പക്ഷേ നമ്മുടെ ഇന്ത്യയിലോട്ടൊക്കെ അത്തരം മരുന്നുകൾ എത്തുമ്പോൾ പിന്നേം കുറേ താമസിക്കുമായിരിക്കും; അതല്ലെങ്കിൽ വലിയ വിലകൊടുക്കേണ്ടിവരും”:

കുട്ടാണ്ണൻ രണ്ട് ചുമ ചുമച്ചു.
“എന്നാലും എത്ര കൊടുക്കേണ്ടിവരുമായിരിക്കും?”

ഇത് ചോദിക്കുമ്പോൾ തന്റെ പേരിലുള്ള 75 സെന്റ് തെങ്ങിൻ തോപ്പിനും ജംഗ്ഷനിലെ നാലുമുറിക്കടകൾക്കും മനസ്സിൽ അദ്ദേഹം ഒരു വിലയിട്ടിരുന്നിരിക്കും. പക്ഷേ, ഇതുവരെ ഒരു നീക്കുപോക്കും ആകാത്തൊരു സംഗതിയ്ക്ക് എന്തുചെലവുവരും എന്നുചോദിച്ചാൽ ഞാൻ കുഴങ്ങുകയേയുള്ളൂ. എന്നാലും, ശരിയാണെങ്കിലും തെറ്റാണെങ്കിലും, അണ്ണൻ എന്നിൽ നിന്നൊരു അഭിപ്രായം പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖഭാവത്തിൽ നിന്ന് മനസ്സിലാവും.

“അതൊക്കെ ഭയങ്കര വിലയായിരിക്കും അണ്ണാ.. മൂന്നോ നാലോ വർഷം ആയുസ്സ് നീട്ടിക്കിട്ടാൻതന്നെ നമ്മൾ എത്രലക്ഷങ്ങളാ ഹോസ്പിറ്റലുകളിൽ മുടക്കേണ്ടിവരുന്നത്. അപ്പോൾപ്പിന്നെ ഇരുന്നൂറും മുന്നൂറും കൊല്ലങ്ങൾ ആയുസ്സ് നീട്ടാൻ കോടിക്കണക്കിനു രൂപ വേണ്ടിവരുമായിരിക്കും”

അണ്ണൻ ഒരു തെങ്ങിന്റെ മണ്ടയിലേക്ക് വെറുതേ ടോർച്ച് തെളിച്ചു മേലേക്ക് നോക്കി അല്പനേരം നിശ്ശബ്ദനായി നിന്നു. ശേഷം മറ്റു ചില കുശലങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹം ഇത്രനേരം സംസാരിക്കുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയതേയല്ല. എന്റെ പോസ്റ്റുകൾ വായിക്കാറുണ്ടെന്നും കമന്റുകൾ എഴുതാത്തത് ടൈപ്പിംഗ് അത്ര വശമില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണെന്നും പറഞ്ഞു. ‘വയസ്സായതുകാരണം വിരലുകളൊന്നും വഴങ്ങുന്നില്ല’ത്രേ!.

ഞാനുമായി സംസാരിച്ചു നിന്നു താമസിച്ചതുകാരണം പുള്ളിക്ക് അന്നും പട്ടിയുമായി ഗുസ്തിയിടേണ്ടിവന്നു. എനിക്കാണെങ്കിൽ, പോസ്റ്റുകളൊന്നും എഴുതാനും കഴിഞ്ഞില്ല.

തിരികെ വീട്ടിൽ ചെന്നു കിടന്നിട്ട് ഉറക്കം വന്നില്ല. തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നു. മനുഷ്യൻ ഉണ്ടായകാലം മുതൽ ഇന്നുവരെ കോടാനുകോടാനുകോടി ആളുകൾ മരിച്ചുപോയിട്ടുണ്ടെന്നിരിക്കെ ഇന്നു ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവർ എന്തിനാണ് മരണത്തെ അതിജയിക്കാൻ നോക്കുന്നത്? ഇരുന്നൂറും മുന്നൂറും വർഷങ്ങൾ വരെ ആയുസ്സ് കൂട്ടാൻ നോക്കുന്നത്? ഇതൊക്കെ ഉടനേ യാഥാർഥ്യമാവുമോ? ഉടനേയില്ലെങ്കിൽ പിന്നെന്തിനാണ്…

No comments: