10/19/17

സുബൈറു കൊച്ചാപ്പാ

ഓൾ ഇന്ത്യാ തലത്തിലും ഇങ്ങ് കേരളത്തിലും അടിക്കടി ഉണ്ടാവുന്ന സംഭവ വികാസങ്ങൾ കാരണം എനിക്ക് പരിചയമുള്ള ചില ചെറിയ ചെറിയ കുടുംബകഥകൾ പോലും നിങ്ങളോട് പറയാനാവാത്ത അവസ്ഥയാണുള്ളത്. പാതിരാത്രിയിൽ മാത്രം ഫേസ്ബുക്കിൽ എഴുതാനിരിക്കുന്ന എന്നെപ്പോലെയുള്ള ആളുകളെ ഓരോ ദിവസവും രാവിലെ നടക്കുന്ന സംഭവങ്ങളുടെ പ്രതികരണങ്ങൾ ഒഴുക്കിക്കൊണ്ടു പോകുന്നു. അല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്ക് പറയാനുള്ള കൊച്ചുകൊച്ചു കഥകൾ മുഴുമിപ്പിച്ചിട്ട് എന്നേ ഞാൻ ഇത്തിരിക്കൂടെ വലിയ കഥകളിലേക്ക് തിരിയുമായിരുന്നു. അങ്ങനെ പോയിപ്പോയി ഒരു വല്യ ഇതിഹാസം തന്നെ എഴുതാനും സാധ്യതയുണ്ട്. അത് ചിലപ്പോൾ പ്ലാസ്റ്റിക് പാത്രങ്ങൾ വിൽക്കുന്ന അയലത്തെ റഹ്മാനിക്കായെക്കുറിച്ചായിരിക്കാം, അതല്ലെങ്കിൽ ബിൾഡിംഗ് മെറ്റീരിയൽ കട നടത്തുന്ന നാസർ സേട്ടിനെക്കുറിച്ചായിരിക്കാം. അങ്ങനെ ആരെക്കുറിച്ചും ആയിരിക്കാം. ‘ഇവരിലൊക്കെ എന്തോന്ന് ഇതിഹാസം’ എന്നാണോ?. ഓരോ മനുഷ്യനും ഓരോ ഇതിഹാസമാണ് ഭായ്!

സുബൈറു കൊച്ചാപ്പാ ഗൾഫിൽ പോയ കഥ പറയണമെന്ന് വിചാരിച്ചിരിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് ഗോരഖ് പൂരും ലഘുലേഖയും മുത്തലാഖും ലാവലിനും വിപിന്റെ കൊലപാതകവും ഗുർജീത് സിംഗും ഒക്കെ ഒന്നിനു പിറകേ ഒന്നായി വന്നത്. ആതിര സ്വധർമ്മത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയത്. അതുകൊണ്ട് കൊച്ചാപ്പായെ വെയിറ്റിംഗിൽ നിർത്തി. എന്നാൽ അദ്ദേഹം അങ്ങനെ വെയിറ്റിങ്ങിൽ നിൽക്കേണ്ടുന്ന ആളാണോ എന്നു ചോദിച്ചാൽ, അതുമല്ല!

കൊച്ചാപ്പാ നാട്ടിലെ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു പത്രം വായനക്കാരനായിരുന്നു. ഓരോ വാർത്തയും വള്ളിപുള്ളി വിടാതെ അരിച്ചുപെറുക്കി വായിക്കും. പണ്ട് അദ്ദേഹം രണ്ട് പത്രങ്ങൾ വരുത്താറുണ്ടായിരുന്നു. മലയാള മനോരമയും ജനയുഗവും. ജനയുഗത്തിനു മുമ്പ് ദേശാഭിമാനിയായിരുന്നു. സി ഐ ടിയുവിൽ നിന്ന് എ ഐ ടി യു സിയിലേക്ക് മാറിയപ്പോൾ പത്രവും മാറി. ഈ പത്രങ്ങൾ മുഴുക്കെ വായിച്ചിട്ടും വിശപ്പ് തീരാഞ്ഞ് ദേശാഭിവർദ്ധിനി വായനശാലയിൽ പോയിരുന്ന് മറ്റു പത്രങ്ങളും പുറമേ ആനുകാലികങ്ങളും തിന്നു തീർക്കുമായിരുന്നു. സലാഡ് ആയിട്ട് സംഘടനകളുടെ ലഘുലേഖകളും സിനിമാ നോട്ടീസുകളും അതിനോടൊപ്പം ഉണ്ടാവും.

അതുകൊണ്ടെന്താ, കല, രാഷ്ട്രീയം, സാഹിത്യം ഇത്യാദി കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചൊക്കെ നല്ല പിടിപാടായിരുന്നു പുള്ളിക്ക്. ചായക്കടകളിലെ രാഷ്ട്രീയ തർക്കങ്ങളിൽ കൊച്ചാപ്പായെ അടിച്ചിടാൻ തക്ക മൂത്താപ്പാമാരൊന്നും അന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അളമുട്ടി എന്നു തോന്നുമ്പോൾ ശ്രീനിവാസന്റെ കഥാപാത്രത്തെപ്പോലെ ‘പോളണ്ടി’ലെ രാഷ്ട്രീയ കാലാവസ്ഥയെപ്പറ്റി പറഞ്ഞും സോവിയറ്റ് യൂണിയനിലെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാക്കളുടെ കടിച്ചാൽ പൊട്ടാത്ത പേരുകൾ ഉദ്ധരിച്ചും എതിരാളിയെ നിർവ്വീര്യമാക്കാനുള്ള മിടുക്ക് അദ്ദേഹത്തിനുമുണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് കേരളത്തിലെ കമ്യൂണിസ്റ്റുകളുടെ കക്ഷത്തെ സ്ഥിരം ഐറ്റമായിരുന്ന ‘സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ’ എന്ന ഗ്ലോസ്സി മാസികയുടെ ആരാധകൻ കൂടിയായിരുന്നു കൊച്ചാപ്പ. കക്ഷത്ത് തിരുകുന്ന മാസികയായതുകൊണ്ടാണ് റഷ്യാക്കാർ അത് ഗ്ലോസ്സി ആക്കിയത് എന്നായിരുന്നു ഞങ്ങളിൽ ‌പലരും കരുതിയിരുന്നത്. വിയർപ്പു പറ്റുകേലല്ലോ. ലോക്കൽ കമ്മിറ്റി സെക്രട്ടറി ഉൾപ്പടെയുള്ള നേതാക്കൾ സോവിയറ്റു യൂണിയൻ മറിച്ചു നോക്കുകപോലും ചെയ്യാതെ കുട്ടികളുടെ പാഠപുസ്തകം പൊതിയാനായി ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ തൊഴിലാളിയായ കൊച്ചാപ്പ അവ ഒരു നിധിപോലെ ശേഖരിച്ചു വെച്ചിരുന്നു. എങ്കിലും കുറേക്കാലങ്ങൾക്കു ശേഷം അവയൊക്കെ പുസ്തകം പൊതിയാൻ ‌തന്നെ ഉപയോഗിച്ചു എന്നതാണ് സത്യം. വിധിയെ തടുക്കാൻ ‘സോവിയറ്റ് യൂണിയന്’ ആയില്ല.

യഥാർഥ സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ തകർച്ച കൊച്ചാപ്പായെ വല്ലാതെ ഉലച്ചിരുന്നു. ഗ്ലാസ്തനസ്സ്, പെരിസ്ട്രോയിക്ക എന്ന് പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് കുറേക്കാലം അങ്ങനെ നടന്നു. ഈ മാനസികാഘാതത്തിറ്റെ ആദ്യ ഘട്ടത്തിൽ സൗദാക്കൊച്ചുമ്മ അദ്ദേഹത്തിന് ഓരോ ഗ്ലാസ് വെള്ളം കൊണ്ടുക്കൊടുക്കുമായിരുന്നു. ഗ്ലാസ്തനസ്സ് എന്നതിനു പകരം ‘ഒരുഗ്ലാസ് വെള്ളം’ എന്നോ മറ്റോ തെറ്റി കേട്ടതുകൊണ്ടുണ്ടായ അബദ്ധമായിരുന്നു അതെന്ന് രണ്ടുപേരും കുറേക്കാലത്തേക്ക് തിരിച്ചറിഞ്ഞതുമില്ല. പെരിസ്ട്രിയിക്ക ഭർത്താവിന്റെ പരിചയത്തിലുള്ള ഏതോ ഒരിക്ക ആണെന്ന് സൗദാക്കൊച്ചുമ്മ കരുതിപ്പോന്നിരുന്നു. എങ്കിലും അവർക്ക് അതിൽ ചെറിയ സംശയം ഇല്ലാതിരുന്നില്ല. അയലത്തെ രമണിച്ചേയിയോട് ഒരിടെ അവരത് ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു : “പെരിസ്ട്രോയിക്ക എന്ന് മുസ്ലീങ്ങക്ക് പേരുണ്ടോ?”

ഇച്ചേയി കൈ മലർത്തി: “ആ… അത് നിങ്ങക്കല്ലേ അറിയാവൂ?”.

ശരിയല്ലേ?, അത് രമണിച്ചേയിക്ക് എങ്ങനെ അറിയാനാണ്?

കമ്യൂണിസ്റ്റ് നാടിന്റെ തകർച്ച സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അതേ കാലയളവിൽ നാട്ടിലെ പല സഖാക്കന്മാരും നാടും പാർട്ടിയും വിട്ട് മധ്യപൂർവ്വ ദേശങ്ങളിലേക്ക് പാലായനം ചെയ്തുതുടങ്ങിയിരുന്നു. പാർട്ടിയ്ക്ക് വേണ്ടപ്പെട്ട സുരേഷും ജഗദീശനും സൈതലവിയും ഉൾപ്പടെ കുറച്ചുപേർ അടുത്തടുത്തായി ഗൾഫിലേക്ക് പോയപ്പോൾ സോവിയറ്റ് യൂണിയനോടൊപ്പം ലോക്കൽ കമ്മിറ്റിയും ബ്രാഞ്ച് കമ്മിറ്റികളും തളർന്നുതുടങ്ങി. തകരുമ്പോൾ എല്ലാം തകരുന്നു എന്നുപറഞ്ഞപോലെ യൂണിയന്റെ കീഴിലുള്ള സീവാൾ നിർമ്മാണവും ഇക്കാലയളവിൽ നിലച്ചു. പിന്നീടുണ്ടായ വിശപ്പുകൊണ്ടുള്ള തളർച്ചയാണ് സോവിയറ്റ് ഡിപ്രഷനിൽ നിന്ന് വിമുക്തനാക്കി കൊച്ചാപ്പായെ വീണ്ടും ഊർജ്ജസ്വലനാക്കുന്നത്.

മിഡിൽ ഈസ്റ്റിലെ ചലനങ്ങൾ അദ്ദേഹം സാകൂതം നിരീക്ഷിച്ചു. മുതലാളിത്തമൂലധനത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് ഭയപ്പെടുത്തുന്നതാണെന്ന് ഒരിക്കൽ അദ്ദേഹം പറയുകയും ചെയ്തു. ‘അവിടെ നിലയ്ക്കാത്ത യുദ്ധങ്ങൾ ഉണ്ടാകും’ എന്ന് താൻ പത്തുവർഷം മുമ്പ് പറഞ്ഞിരുന്നുവെന്ന് 1990 ലെ ഇറാഖ് യുദ്ധസമയത്തെ ഒരു കടത്തിണ്ണ അവലോകനത്തിനിടെ കൊച്ചാപ്പ വീമ്പിളക്കുന്ന രംഗം ഞാൻ ഇപ്പോഴും ഓർക്കുന്നു. ആ വാക്കുകൾ പുലർന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. ‘അഫ്ഗാൻ ഭാവിയിൽ ഒരു സമ്പന്ന രാഷ്ട്രമാകും’ എന്നൊരു പ്രവചനം ഇനി പുലരാനിരിക്കുന്നു.

1990 ആയപ്പോഴേക്കും ജനയുഗം അടച്ചുപൂട്ടി. മനോരമയ്ക്ക് മുകളിൽ വീണ്ടും ദേശാഭിമാനി വീഴാൻ തുടങ്ങി. 1992-ലെ ബാബറിമസ്ജിദ് ധ്വംസനത്തോടെ മാധ്യമം നാട്ടിലാകെ പടർന്നുപിടിച്ചു. മനോരമയ്ക്കും ദേശാഭിമാനിക്കും പുറത്ത് മാധ്യമം കൂടി വന്നുവീഴാൻ തുടങ്ങി.

മാധ്യമം വരുത്താൻ തുടങ്ങിയതിന്റെ രണ്ടാം വർഷമാണ് കൊച്ചാപ്പ ഗൾഫിലേക്കുള്ള കെട്ടുകെട്ടുന്നത്. 1994-ൽ. അന്ന് പത്താം ക്ലാസ്സിൽ പഠിച്ചിരുന്ന എനിക്ക് ജിയോഗ്രഫി പരീക്ഷയായിരുന്നു. സ്കൂളിലേക്ക് പോകുന്നവഴി യാത്രപറയാൻ ഞാൻ കൊച്ചാപ്പയുടെ വീട്ടിൽ കയറി. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമ്യായി പാന്റും ഷൂസുമിട്ട് ഷർട്ട് ഇൻ ‌ചെയ്ത് അസ്വസ്ഥതയോടെ അദ്ദേഹം ഇറങ്ങാനായി തയ്യാറെടുത്തു നിന്നിരുന്നു. പള്ളിയിലെ ഉസ്താദ് വന്ന് ദുആ ഇരന്നുകഴിഞ്ഞാൽ ഇറങ്ങാം. എന്നെക്കണ്ട് ചോദിച്ചു :

“ഇന്നേതാ പരീക്ഷ?”

“ജിയോഗ്രഫി”

“സാംബിയയുടെ തലസ്ഥാനം ഏതാ?”

ഉത്തരം എന്റെ നാവിൻ തുമ്പത്തുണ്ട്. തലയിലേക്ക് കയറുന്നില്ല. ഞാൻ നിന്നു കണ്ണുമിഴിച്ചു. കൊച്ചാപ്പ തോളിൽ തട്ടിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞു:

“ലുസാക്ക”

ഗൾഫിലേക്ക് പുറപ്പെടുന്നതിനുമുമ്പ് അദ്ദേഹം എന്നോട് അവസാനമായിപ്പറഞ്ഞ ആ വാക്ക് ചേരും പടി ചേർക്കാൻ പരീക്ഷയ്ക്കു വന്നിരുന്നു. ‘സാംബിയ - ലുസാക്ക.’

സൗദിയിൽ തബൂക്കിനടുത്തുള്ള ഒരു റിമോട്ട് ഏരിയയിലെ ജയിലിലേക്കായിരുന്നു അദ്ദേഹം പോയത്. ഗൾഫുതന്നെ വിശാലമായൊരു ജയിലാണ്. അതിന്റെകത്ത് വേറൊരു ജയിലെന്നുപറഞ്ഞാൽ ഊഹിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. കൊച്ചാപ്പ ചെന്നുപെട്ട സാഹചര്യമാവട്ടെ ഊഹത്തിനപ്പുറത്തുള്ളതും. ജയിലിനകത്തെ കാന്റീനിലായിരുന്നു ജോലി. പ്രശ്നക്കാരായ കുറ്റവാളികളെ ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന സെല്ലുകളിൽ ഭക്ഷണം എത്തിക്കണം. അവിടെനിന്ന് കഴിച്ചുകഴിഞ്ഞ പാത്രങ്ങൾ തിരികെ വാങ്ങി കിച്ചണിൽ എത്തിച്ച് വൃത്തിയാക്കണം. പിന്നെ പാചകക്കാർക്ക് അല്ലറചില്ലറ സഹായങ്ങൾ ചെയ്യണം. ശാരീരികമായി വലിയ ആയാസമുള്ള ജോലിയൊന്നുമല്ല..

ചില പ്രശ്നങ്ങൾ ഉള്ളത് എന്താന്നുവെച്ചാൽ, ഒറ്റ ദിവസം പോലും അവധിയില്ല. പുറത്തുപോകാൻ പറ്റില്ല. വളരെ അത്യാവശ്യമാണെങ്കിൽ കാന്റീൻ മാനേജർ മുതൽ ജയിൽ അധികാരിയുടെ വരെ അനുമതി വാങ്ങിയിട്ട് മൂന്നോ നാലോ മണിക്കൂർ നേരത്തേക്ക് പുറത്തുപോയി വരാം. ഈ നിബന്ധനകൾക്ക് അവർ പറയുന്ന കാരണം ജയിൽ കോമ്പൗണ്ടിൽ തന്നെ എല്ലാ സൗകര്യങ്ങളും ഉണ്ടെന്നതാണ്. സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാനും ഫോൺ ചെയ്യാനും കളിക്കാനും വ്യായാമം ചെയ്യാനും ഒക്കെയുള്ള സൗകര്യം അവിടെയുണ്ട്. ‘പിന്നെന്തിനു പുറത്തുപോകണം?’. തിരിച്ചും അതുതന്നെയാണ് സ്ഥിതി. ബന്ധുക്കൾക്ക് ആർക്കെങ്കിലും കൊച്ചാപ്പായുടെ ഗ്രേഡിലുള്ള കാന്റീൻ ജീവനക്കാരെ കാണണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ അധികാരികളുടെ മുൻകൂർ അനുവാദം വേണ്ടിയിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തെ സംബന്ധിച്ച് തന്നെ സന്ദർശിക്കാൻ അധികം ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെന്നത് മറ്റൊരു കാര്യം. ഒരനുജൻ അങ്ങ് ദമാമിലും ഒരളിയൻ അങ്ങ് റിയാദിലുമാണ് ഉള്ളത്. രണ്ടുകൊല്ലത്തിനിടെ ഇവർ രണ്ടുപേരും കൂടി ആകെ മൂന്നു പ്രാവശ്യം മാത്രമാണ് സന്ദർശനത്തിനായി വന്നിട്ടുള്ളത്. മേൽ പ്രയാസങ്ങളും ദൂരവും കണക്കുകൂട്ടുമ്പോൾ ഇതുതന്നെ അധികമാണ്.

കൊച്ചാപ്പായെ അലട്ടിയിരുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നം ഇതൊന്നുമല്ലായിരുന്നു. ജീവനക്കാരായിട്ടോ ജയിൽപ്പുള്ളികളായിട്ടോ അവിടെങ്ങും ഒരൊറ്റ മലയാളി പോലും ഇല്ലായിരുന്നെന്നതാണത്. രണ്ടുകൊല്ലത്തിനു ശേഷം ലീവിനു വന്നപ്പോൾ വാപ്പയോട് ഇക്കാര്യം കൊച്ചാപ്പ വിവരിച്ചത് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഏകദേശം ഇങ്ങനെ:

“ പാചകക്കാരായിട്ട് ഉള്ളത് സുഡാനികളും യമനികളും പിന്നെ ഒന്നുരണ്ട് ലബനോനികളുമാണ്. പിന്നെ കയ്യാളുകളും ക്ലീനറന്മാരുമായി കുറേ സുമാലികളും ബംഗാളികളും ആന്ധ്രക്കാരും. ഇവന്മാരിത് എന്തൊക്കെയാ സംസാരിക്കുന്നതെന്ന് ഒരു പിടുത്തവും കിട്ടത്തില്ല. ഹിന്ദിക്കാരു കുറച്ചുപേരുള്ളത് വേറൊരു ഗ്യാങ്ങാണ്. ബംഗാളികൾ മറ്റൊരു ഗ്യാംഗ്. ഭാഷ പിടുത്തമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് എന്നെ അവന്മാരും കൂട്ടത്തില്ല. എന്തായാലും കുറച്ചുനാളിനുള്ളിൽ അല്ലറ ചില്ലറ അറബിയൊക്കെ ഞാൻ പഠിച്ചെടുത്തു. ജയിലിൽ കിടക്കുന്ന അറബിപ്പുള്ളികളോടൊക്കെ അത്യാവശ്യം കുശലം ചോദിക്കും. പക്ഷേ മലയാളം പറയാൻ എന്തു ചെയ്യും? ഒരു രക്ഷേം ഇല്ല. നാട്ടിലേക്ക് ഫോൺ വിളിച്ചാൽത്തന്നെ എത്രനേരം സംസാരിക്കാൻ പറ്റും? കാശ് കുറേ പോട്ടേന്നു വെച്ചാൽത്തന്നെ വിളിക്കാൻ ക്യൂവിൽ നിൽക്കുന്നവന്മാർ സമാധാനം തരുവോ? ശരിക്കും ശ്വാസം മുട്ടിപ്പോയി! ഏതെങ്കിലും മലയാളി കുറ്റകൃത്യത്തിൽ പിടിക്കപ്പെട്ട് ജയിലിലേക്ക് വന്നിരുന്നെങ്കിൽ എന്നുവരെ തോന്നിപ്പോയി. അന്നൊക്കെ ഞാൻ വിചാരിക്കും; മലയാളിയെന്താണിങ്ങനെ? നാട്ടിൽ കൊള്ളയും കൊള്ളിവെയ്പ്പും കരിഞ്ചന്തയുമായി നടക്കുന്നവനും വിദേശത്ത് പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ വായിൽ വിരലിട്ടാൽ കടിയ്ക്കാത്ത പാവത്താനായി മാറുന്നതെന്താണ്?

എന്നാലും ചിലരെങ്കിലും ഇല്ലാതിരിക്കുവോ? മലയാളികളിലും ചില തല്ലുകൊള്ളികളുണ്ട്. ജയിലിൽ ജോലിതുടങ്ങി മൂന്നാലു മാസം ആയപ്പോഴേക്ക് അതിലൊരുത്തൻ പിടിയ്ക്കപ്പെട്ട് ജയിലിലേക്ക് വന്നു. അവൻ വന്നതൊന്നും ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഒരു ദിവസം സെല്ലുകളിൽ ഫുഡ് സപ്ലൈ ചെയ്യുന്നതിനിടെ ഒരു ജയിൽ വാർഡൻ ‘മലബാറീ.. മലബാറീ..’ന്നു പറഞ്ഞ് പരിഭ്രമിച്ച് എന്റടുത്തേക്ക് ഓടി വന്നു. അവന്റെ കൂടെ കാന്റീനിൽ വരെ അത്യാവശ്യമായി ചെല്ലണമെന്നുപറഞ്ഞ് എന്നെ വിളിച്ചുകൊണ്ടുപോയി. കാന്റീനിൽ ചെന്നപ്പഴാണ് സീൻ. ദാണ്ടെ അവിടൊരു മലയാളി തടവുകാരൻ. അവന്റെ കയ്യിലൊരു കൂർത്ത വിറകുകഷണമുണ്ട്. അത് ബാലികാ പീഡനത്തിൽ ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ട നരുന്തുപോലിരിക്കുന്ന ഒരു അറബിപ്പയ്യന്റെ കഴുത്തിനു മീതെ വെച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുകയാണ്. രണ്ട് സൗദി ജയിൽ ഉദ്യോഗസ്ഥർ അവന്റെ നേർക്ക് തോക്ക് ചൂണ്ടി നിൽക്കുന്നുണ്ട്. അവൻ വിറകു കഷണം അല്പം കൂടി സൗദി നരുന്തിന്റെ കഴുത്തിൽ ആഴ്ത്തിയാൽ വെടി പൊട്ടാം.. രക്തം ചീറ്റാം.. ഭയങ്കര സീൻ!. എന്നെ വിളിച്ചു കൊണ്ടുവന്നത് മലയാളിയായ ആ കുറ്റവാളിയെ എത്രയും വേഗം അനുനയിപ്പിക്കാനാണെന്ന് മനസ്സിലായി.

ഞാൻ പതിയെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.

“നായീന്റെ മോനേ.. അടുത്തേക്ക് വരരുത്!”

കാന്റീനിൽ എല്ലാവരും ഇടിവെട്ടേറ്റതുപോലെ നിൽക്കുകയാണ്. അവനാണെങ്കിലോ, ഭയങ്കര ഒച്ചയിലാണ് തെറി വിളിക്കുന്നത്.

അതു കേട്ടപ്പോൾ ആത്മാവിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് ഐസു കോരിയിട്ട പ്രതീതിയായിരുന്നു എനിയ്ക്ക്. ‘നായീന്റെ മോനേ..’ പച്ച മലയാളത്തിലെ തനി നാടൻ പ്രയോഗം! ഹാ.. ആ പ്രയോഗത്തിൽ നിന്നും അവനൊരു വടക്കനായിരിക്കാനാണ് സാധ്യതയെന്നു തോന്നി. ‘അടുത്തേയ്ക്ക് വരരുത് എന്നത് ഒരു സാധാരണ സിനിമാ ഡയലോഗ് ആണ്. അതിനു പകരം വെക്കാൻ വേറേ വാക്കുകൾ ഏതെങ്കിലും ഉണ്ടെന്നും തോന്നുന്നില്ല. പരിഭ്രമം ഉണ്ടെങ്കിലും ഞാൻ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ഓരോന്ന് ചിന്തിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്. എന്നെ അവിടേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നയാൾ കണ്ണുകാണിച്ചു; പെട്ടെന്ന് എന്തെങ്കിലുമൊന്ന് ചെയ്യാൻ.

ഞാനും അവനും അല്പനേരം പരസ്പരം തുറിച്ചു നോക്കി. ഞാൻ പറഞ്ഞു:
“നീ ആ പയ്യനെ വിട്.. ആ വിറകുകൊള്ളി താഴെയിട്”

അവൻ പറഞ്ഞു: “ഒക്കത്തില്ല”

‘അതുശരി, തെക്കനാണല്ലേ?’ ഞാൻ മനസ്സിലോർത്തു.

“തന്നെ ആലപ്പുഴയിൽ എവിടെയോവെച്ച് കണ്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ.. എവിടാ വീട്?” ഞാൻ ചുമ്മാ ഒരു ചൂണ്ടയിട്ടുനോക്കി.

അവന്റെ കണ്ണുകൾ അയഞ്ഞു. ‘അപ്പോൾ ഒരു ബന്ധുവിനെ കിട്ടിയതുപോലെ തോന്നി’ എന്നാണ് ഈ സന്ദർഭത്തെപ്പറ്റി പിന്നീട് അവൻ എന്നോട് പറഞ്ഞത്.

“മുട്ടത്ത്”

“ഹരിപ്പാട് മുട്ടം ആണോ?”

“ഹ്മ്..”

“പേരെന്താ?”

“ഹാരീസ്”

“മുട്ടത്താണ് എന്റെയൊരു പെങ്ങളെ കെട്ടിച്ചിരിക്കുന്നത്, സുലേഖ എന്നുപറയും.. ആ പള്ളിയുടെ കിഴക്കുവശത്തെ റോഡിൽ നിന്ന് വടക്കോട്ട് പോകുന്നിടത്ത് ഒരു വയലില്ലേ? അതിന്റെ ഓപ്പോസിറ്റ്. ചോലയിൽ എന്നു പറയും വീട്ടുപേര്. അവർക്ക് അവിടെ ഒരു വിറകുകടയൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു.”

“അറിയാം”- അവന്റെ കണ്ണുകൾ പെട്ടെന്ന് നിറഞ്ഞു. ഞാൻ അത് പറയുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സ് ആ പ്രദേശങ്ങളിലൊക്കെ സഞ്ചരിച്ചിട്ടുണ്ടാവും.

പോലീസുകാരും മറ്റുള്ളവരും ഞങ്ങൾ ഇതെന്തൊക്കെയാ സംസാരിക്കുന്നതെന്നറിയാതെ മൃഗസ്യാന്ന് നോക്കിനിൽക്കുകയാണ്. നരുന്ത് ഹാരീസിന്റെ കയ്ക്കിടയിൽ ഞെരങ്ങുന്നു.

“നീ ആ വിറകുകഷണം താഴെയിട്ടിട്ട് അയാളെ വിട്”

അവൻ വിട്ടില്ല. ഞാൻ മുട്ടത്തെ നമ്മുടെ ഒന്നുരണ്ട് ബന്ധങ്ങൾ കൂടി പറഞ്ഞു. അവൻ പയ്യെ വിറകുകഷണം താഴെയിട്ടു കയ്യയച്ചു. തളർന്നുപോയ നരുന്തിനെ സഹതടവുകാരൊക്കെക്കൂടി എടുത്തുകൊണ്ടുപോയി. പോലീസുകാർ ഹാരീസിനെ ഏകാന്ത തടവിലാക്കി. പിന്നീട് അവന് ആഹാരം കൊണ്ടുക്കൊടുക്കാൻ പോകുമ്പോഴും അല്ലാത്തപ്പോഴുമൊക്കെ ഞങ്ങൾ മതിവരും വരെ സംസാരിച്ചു. അവന്റെ കേസ് മയക്കുമരുന്ന് കടത്തായിരുന്നു. ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച പോലീസുകാർ അവനെ പുറത്തിറക്കിക്കൊണ്ടുപോയി വേറൊരു ബ്ലോക്കിൽ താമസിപ്പിച്ചു. അവിടേയ്ക്കൊന്നും എനിക്ക് പ്രവേശനമുണ്ടായിരുന്നില്ല. വിവരങ്ങളൊക്കെ ഞാൻ സൗദായോടു പറഞ്ഞിരുന്നു. സൗദായെ പിന്നീട് ഒരിക്കൽ ഫോൺ ചെയ്യുമ്പോഴാണ് അവനെ വെട്ടിയ കാര്യം ഞാൻ അറിയുന്നത്. എവിടെ വെച്ചാണ് എപ്പോഴാണ് വെട്ടിയിരിക്കുക എന്നൊന്നും അറിയില്ല. എനിക്ക് അവിടെ പത്രങ്ങൾ കിട്ടില്ലായിരുന്നു. അവിടെ ഇതേപ്പറ്റി ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞുകേട്ടതുമില്ല. ”.

സത്യം. കൊച്ചാപ്പയുടെ വായനയുടെ കാര്യം അതിനേക്കാൾ കഷ്ടമായിരുന്നു.

ജയിലിൽ വലിയൊരു ലൈബ്രറിയുണ്ട്. മുഴുവനും അറബി പുസ്തകങ്ങളാണ്. ഒരു സൈഡ് മുഴുവൻ ഖുർആന്റെ കോപ്പികൾ. ബാക്കി മൂന്നു സൈഡിലും തടിയൻ വ്യഖ്യാന ഗ്രന്ഥങ്ങൾ. നടുവിലെ റാക്കുകളിൽ കഥകളും നോവലുകളും തത്വശാസ്ത്രങ്ങളും ജീവചരിത്രങ്ങളും ഇതിഹാസങ്ങളും. പല പല ആശയങ്ങൾ കൂടിക്കുഴഞ്ഞുണ്ടാവുന്ന ലൈബ്രറികളിലെ ആ സുഗന്ധമുണ്ടല്ലോ, അതാസ്വദിക്കാൻ സമയം കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ കൊച്ചാപ്പ അവിടെപ്പോയിരിക്കും. 1200 പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചു തീർത്തതിന് ദേശാഭിവർദ്ധിനി വായനശാലയുടെ അവാർഡ് വാങ്ങിയ അദ്ദേഹം മലയാളമെഴുതിയ ഒരു ചെറുപുസ്തകമെങ്കിലുമുണ്ടോ എന്നറിയാൻ ജയിൽ ലൈബ്രറിയിലെ റാക്കുകൾക്കിടയിൽ ദിവസങ്ങളോളം അന്വേഷിച്ചു നടന്നിട്ടുണ്ട്. നിരാശനായി, ഒടുവിൽ ഖുർആൻ പാരായണം ചെയ്തുകൊണ്ട് കുറച്ചുസമയം അവിടെ ചെലവഴിയ്ക്കും. നൂറുകണക്കിനു ഗ്രന്ഥങ്ങളുള്ള ആ ലൈബ്രറിയിൽ അദ്ദേഹത്തിനു വായിക്കാനറിയാവുന്ന ഒരേയൊരു ഗ്രന്ഥം ഖുർആൻ മാത്രമായിരുന്നു. ‘യാസീൻ’ നല്ല ഒഴുക്കോടെയും ‘അൽ ബക്കറ’ തപ്പിത്തടഞ്ഞും വായിച്ചു.

ആദ്യ നാളുകളിൽ മലയാളം വായിക്കാനാവാതെയും മലയാളം പറയാനാവാതെയും കൊച്ചാപ്പ ഒരുപാട് വലഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. നാട്ടിൽ നിന്ന് വന്നപ്പോൾ അലുവ പൊതിഞ്ഞുകൊണ്ടുവന്ന എണ്ണമെഴുക്കു പറ്റിയ മനോരമയുടെ പ്രാദേശികം പേജ് ചുരുട്ടിക്കൂട്ടി കളയാതെ വെച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട് അത്രയുമായി. ദിവസവും കിടക്കും മുമ്പ് ഒരു പുണ്യഗ്രന്ഥം നിവർത്തിയിട്ടെന്നപോലെ അദ്ദേഹം അത് വായിച്ചു.

“അരൂക്കുറ്റിയിൽ മോഷണം വ്യാപകം”
“ആറാട്ടുപുഴയിൽ കുടിവെള്ള ക്ഷാമം രൂക്ഷം”
“ഇന്ന് വൈദ്യുതി മുടങ്ങും”

ഒന്നൊന്നര മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്ക് അമിതമായ ഉപയോഗം കാരണം ഈ പ്രാദേശികം പേജ് പിഞ്ഞിപ്പോയിരുന്നു. നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ളൊരു സ്മാരകം സംരക്ഷിക്കുന്ന ഗൗരവത്തിൽ അതിനെ പരിപാലിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുവെങ്കിലും തന്റെ കൈകളിലിരുന്ന് ആ പേപ്പർ കഷണം പയ്യെപ്പയ്യെ അഴുകി ദ്രവിച്ചുപോയി.

പിന്നെ കുറേക്കാലം സ്വന്തമായി വാർത്തകൾ എഴുതി വായിക്കുമായിരുന്നു. നാടിനെ ഓർത്തുകൊണ്ടും ഇടയ്ക്കൊക്കെ നാട്ടിലേക്ക് ഫോൺ ചെയ്യുന്ന രണ്ടോ മൂന്നോ മിനിട്ടിൽ കിട്ടുന്ന വിവരങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലുമാണ് വാർത്തകൾ ചമയ്ക്കുന്നത്.


മിന്നലേറ്റു.
ആറാട്ടുപുഴ : ഇന്നലെ ഉണ്ടായ ഇടിയിലും മിന്നലിലും കക്കാ സുകുമാരന്റെ വീട്ടിലെ ഫോൺ അടിച്ചുപോയി.

“ശ്രീനാരായണ ഗുരു സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താവ് - ചെന്നിത്തല”

ഇങ്ങനെ ചെറിയ ചെറിയ വാർത്തകൾ.

ജയിലിലെത്തി നാലു മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് ആദ്യമായി അനിയനും അളിയനും കൂടി സന്ദർശനത്തിനെത്തുന്നത്. അവർ മൂന്നാലു ദിവസത്തെ മാതൃഭൂമി കൊണ്ടുക്കൊടുത്തു. അവയിൽ വൈക്കം മുഹമ്മദ് ബഷീർ അന്തരിച്ച വാർത്തയും അനുബന്ധ കുറിപ്പുകളും നിറഞ്ഞുനിന്നു. കൊച്ചാപ്പ അന്നു രാത്രി തന്റെ മുറിയിലിരുന്ന് ഒരുപാട് കരഞ്ഞു. രണ്ടാമത്തെ പ്രാവശ്യം അവർ സന്ദർശനത്തിനെത്തുന്നത് പിന്നെയും നാലു മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് കൂത്തുപറമ്പ് വെടിവെയ്പ്പിൽ അഞ്ച് ഡി വൈ എഫ് ഐ പ്രവർത്തകർ കൊല്ലപ്പെട്ടതിനേപ്പറ്റിയുള്ള വാർത്തകളുമായാണ്.

1996 ജൂലൈയിൽ അദ്ദേഹം ആദ്യത്തെ വെക്കേഷനു വന്നു. വാപ്പായമൊത്ത് മുട്ടത്തെ ഹാരീസിന്റെ വീട്ടിൽ ചെന്ന് അവന്റെ ഭാര്യയേയും രണ്ടു മക്കളേയും കാണാൻ മറന്നില്ല. 1997 ജനുവരിയിൽ വീണ്ടും സൗദിയിലേക്ക് തിരിച്ചുപോകുമ്പോൾ കൊച്ചാപ്പായുടെ ലഗേജിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് ഇരുപതു കിലോയ്ക്ക് മുകളിൽ വരുന്ന പത്രക്കെട്ടുകളും ദേശാഭിവർദ്ധിനി വായനശാല പാരിതോഷികമായി നൽകിയ കുറേ പുസ്തകങ്ങളും സൗദാക്കൊച്ചുമ്മായുടെ വക സ്പെഷ്യൽ കടുമാങ്ങ അച്ചാറും രണ്ടുകിലോ ഇറച്ചി വറുത്തതും മാത്രമായിരുന്നു

ഞാനാണ് ലഗേജിനു മുകളിൽ മാസ്കിംഗ് ടേപ്പ് ഒട്ടിച്ച് ലേബൽ ചെയ്തത്

“SUBAIR.A. TVM to RIYADH.”

No comments: